Ja. Madeira is voor bejaarden. En dat bedoel ik letterlijk. Je wordt hier omver gelopen door blije pensionado's, en dat is eigenlijk helemaal geen probleem. Het zijn ook wel leuke bejaarden. Geen paarse kleurspoelingen en steunkousen, maar zorgvuldig gekapte dames in linnen broekpakken. Geen blote bierbuiken, maar grijze heren in keurige polo's boven beige bandplooibroeken. Duidelijk een hogere inkomensklasse, en dat maakt het wel een bijzonder soort toeristisch eiland. Geen disco's en Hollandse kroegen, maar visrestaurants, wijn-winkels, een casino, een concertgebouw vol met keurige klassieke concerten, parken met de prachtigste bloemen, een kabelbaan naar 560 meter hoogte zodat je zonder enige moeite van het uitzicht kan genieten, en een haven vol zeilboten, jachten, motorbootjes en cruiseschepen, etc. (Okee, ze hebben dus ook geen H&M, maar daar kan ik wel mee leven.) En ze zijn zo heerlijk tech-savvy! Het mooiste is nog wel dat er op allerlei plekken gratis wifi is.

Het mooiste van de bejaarden is nog wel dat ze er allemaal zo gelukkig uitzien. Ik kan niet zo goed uitleggen waarom ik altijd zo blij en een beetje geëmotioneerd word van verliefde oudere stellen, maar het hele eiland loopt er vol mee. Hand in hand, allemaal. Ze zitten samen op terrasjes, ze flaneren samen over de boulevard, ze lachen samen, ze kijken samen naar de bloemen in de parkjes, ze zien eruit alsof ze het er prima naar hun zin hebben.

Lieve Nils, wil je samen met mij naar Madeira als we later oud zijn? (Kopen we een zeilbootje. Of een jacht. En dan lekker een gebakken visje eten op de kade. En op de boulevard even mail checken en een ijsje eten, of op het pleintje bij de kathedraal, onder het genot van een glaasje madeira en een honingcakeje. Goed plan?)

Het lijkt onmogelijk om een stukje te schrijven over IK 2008. Het hele concept van een week lang opgesloten zitten in pittoresk Günne met een paar ontzettend interessante mensen (en nog een stuk of tweehonderd anderen) vráágt natuurlijk om inside jokes. Dus verwijs ik maar naar het stukje van Anh, want ik had het niet beter kunnen zeggen.

(Korte samenvatting zonder inside jokes: verrassend genoeg was het nog leuker dan vorig jaar, wat mij van tevoren redelijk onmogelijk leek. Maar toch is het gelukt!)

Mensen schijnen te denken dat het leuk is, al dat reizen. Nou, het is anders helemaal geen pretje!

Afgelopen weekend was ik in de Ardennen met een groep collega's. Iemand verloor z'n autosleutels, we verdwaalden bijna in Luik, ik werd misselijk van de tumtummetjes, en dat was pas de heenreis. Later in het weekend zat ik helemaal onder de modder van het mountainbiken en onder de blauwe plekken van het paintballen. Het was potverdorie zo gezellig dat ik veel te weinig heb geslapen! Mede daardoor verloor ik aan het eind steeds vaker met Dalmuti, en er was ook geen chocola. En op de terugreis reden we bijna tegen een hert aan! Nee, leuk hoor, die natuur.

Nu ben ik net drie dagen thuis en morgenochtend ga ik alweer weg, naar Duitsland. En dan maar hopen dat het net zo leuk wordt als vorig jaar, want dat weet je natuurlijk nooit. Technisch gezien is het toch eigenlijk werken. En ik móet ook werken, er moeten dingen af, dus ik vrees dat ik nu ook een van die saaie mensen wordt die na het eten zegt: "Sorry, ik ga niet mee naar de bar, ik moet nog even werken..." Nouja, soms misschien. Maar met al die blauwe plekken kan ik toch niet echt mee gaan zwemmen, dan gaan mensen heel rare dingen van me denken.

Over een week kom ik terug uit Duitsland, en dan ben ik precies een dag thuis en dan vertrek ik alweer. Naar Italië. Leuk, denk je, maar een dag lang in een bus met 90 mensen is natuurlijk niet zo'n goede manier om uit te rusten van mijn vermoeiende week in Duitsland, laat staan het geven van concerten op drie opeenvolgende dagen in verschillende steden, met tussendoor dus nog reizen en sightseeën. En alsof we daarna in Florence dan kunnen uitrusten! Nee nee, er moet daar natuurlijk ook weer uitgebreid rondgelopen en geshopt worden. En om het af te maken nog een keer een dag in de bus terug.

Mopper mopper mopper... En in dezelfde trant: grr, mijn zelfgebakken brownies zijn nog te warm om te eten!

(We zijn inmiddels alweer een paar dagen thuis, maar voor de volledigheid hier nog het laatste deel van ons reisverhaal!)

We zijn in totaal drie dagen in Los Angeles geweest. We hebben de auto eigenlijk vooral bij het motel laten staan en veel met de metro gedaan, omdat er een metrostation vlakbij het motel was en parkeerplaatsen in de stad schaars en duur. We hebben gewandeld over Hollywood Blvd, door downtown LA en we hebben een middag op Santa Monica Beach gezeten. Het zeewater was koud, maar we konden gelukkig in de warme zon opdrogen. We hebben ook nog gegeten bij vrienden van een vriendin van Nils, leuk om een keer bij 'echte' Amerikanen thuis te zijn!

Vanuit Los Angeles namen we Highway 1, ook wel Pacific Coast Highway genoemd, die zijn naam eer aandoet en helemaal langs de kust naar het noorden loopt tot San Francisco. We hebben eindeloze witte stranden gezien en rotsige kliffen. Helaas nam de slingerende kustweg meer tijd in beslag dan we hadden verwacht en kwamen we pas halverwege de avond (in het donker) aan bij ons motel in het kustplaatsje Monterey. Gelukkig was er een soort winkelcentrum tegenover het motel waar we onze honger en moeheid konden stillen met meesterlijke pizza.

De dag daarna was het alweer tijd om de auto in te leveren. We vertrokken 's ochtends vanuit Monterey, bezochten nog even het hoofdkantoor van Apple in Cupertino om hippe Apple-goodies te kopen (aangezien we daar toch ongeveer langs kwamen) en kwamen helemaal volgens plan halverwege de middag in Berkeley aan. Met enige moeite konden we al onze spullen weer in onze koffers en tassen stouwen en namen we de BART naar San Francisco. In het hotel bleek dat onze online reservering vreemd genoeg niet doorgekomen was, maar gelukkig hadden ze nog een kamer voor ons.

Onze onderbroeken waren opeens op, dus de laatste dagen in San Francisco moesten we wel gaan winkelen: we plunderden de uitverkoopbakken bij de Macy's One Day Sale (soort van Drie Dwaze Dagen, maar dan op één dag), we bezochten alle hippe winkeltjes in Haight Street en kochten daar schoenen, een pet, t-shirts, cd's en een vest, en ik bespaarde heel veel geld op mijn nieuwe MacBook. We huurden fietsen om over de Golden Gate Bridge te fietsen, op een dag die druilerig begon maar al snel stralend zonnig werd. We bezochten alles waar we in de eerste dagen van onze vakantie niet aan toe kwamen.

En toen was het alweer tijd om te gaan. Helaas!

In Berkeley huurden we een auto, wat nog niet makkelijk was, want ik had geen rijbewijs en Nils geen creditcard, en ze hadden echt per se een rijbewijs en creditcard op dezelfde naam nodig. Gelukkig konden we het uiteindelijk met de manager oplossen en kregen we onze prachtige donkergrijze Chevrolet Malibu mee. Onderweg stopten we bij een gigantische supermarkt om wat voorraad in te slaan voor onderweg (water, mueslirepen, fruit, etc.)

Vanuit Berkeley zijn we lekker door de bergen gecrosst naar El Portal, net buiten Yosemite National Park. In El Portal sliepen we in een motel waar de douche ongeveer op okselhoogte zat (misschien zijn de mensen daar gewoon heel klein). Woensdag hebben we in Yosemite National Park doorgebracht: wandelen naar een waterval die in de herfst niet blijkt te bestaan (smeltwater vanuit de bergen is eind van de zomer op, en begint in de winter pas weer), en daarna nog een flinke wandeling een heel eind een berg op naar een waterval die wél werkte. Omdat Yosemite Valley tussen de bergen ligt, werd het vroeg donker, en na in het park een hapje gegeten te hebben en bijna verdwaald te zijn op een stikdonkere parkeerplaats, gingen we maar weer vroeg terug naar het motel.

Donderdagochtend zijn we vroeg opgestaan en zijn we via Tioga Pass Road, de weg die dwars door Yosemite loopt, richting Death Valley gereden. Een stukje buiten Death Valley, in Lone Pine, hadden we een motel gereserveerd. Lone Pine zelf stelt niet zoveel voor: er wonen 2000 mensen (en dat is dan nog een relatief grote stad in vergelijking met wat eromheen ligt), maar tegenover ons motel hadden ze ontzettend lekkere pizza, onder het motto "We toss 'em, they're awesome!" Omdat daar ook niks te beleven was, zijn we wederom vroeg gaan slapen.

Dat was ook handig omdat we vrijdag bij het krieken van de dag opstonden, zodat we zoveel mogelijk van Death Valley konden zien (want je wil natuurlijk niet in het donker daar verdwalen). We hebben wat gewandeld door Mosaic Canyon (gekleurde rotsen), langs de Sand Dunes gereden, naar Badwater (grote zoutvlakte, opgedroogd meer) gereden, langs Artists Drive (weer anders gekleurde rotsen) en een heel eind een berg op gereden naar Dante's View (berg met mooi uitzicht). Toen op weg naar Las Vegas, wat we helaas niet voor donker haalden, maar misschien was het uitzicht op de stad vanaf de snelweg daarom juist wel des te indrukwekkender.

We waren uiteindelijk rond etenstijd in Las Vegas, dus we wandelden even naar de Strip om wat te gaan eten. Wat een bizarre plek is dat! Het is net één grote uitgaansgelegenheid, iedereen loopt met z'n drankje en in z'n party-outfit over straat (de temperatuur was er dan ook wel naar) en er is allerlei muziek en shows op straat. We zijn wel even binnengelopen bij een paar casino's, maar ons er zelf maar niet aan gewaagd. Moe van een drukke dag zijn we ook vroeg weer naar bed gegaan.

Zaterdagochtend reden we nog een keer over de Strip heen zodat we alles nog 'ns bij daglicht konden bekijken en daarna reden we door naar de Hoover Dam, een uurtje rijden vanaf Vegas. Even kijken, even oversteken naar Arizona, een paar foto's maken, en weer on the road, want het was nog best een eindje naar Los Angeles, en omdat we de afgelopen dagen geen internet hadden gehad, hadden we daar nog geen motel gereserveerd. Gelukkig vonden we onderweg een paar foldertjes met kortingscoupons en had het derde motel waar we aankwamen nog wel een vrije kamer voor ons. Niet de goedkoopste, maar wel in Hollywood, vlakbij een metrostation, en met wireless internet :)

Vorige week dinsdag stonden we 's ochtends om 5 uur op. Dat is heel vroeg, zeker als je pas om 1 uur in bed lag omdat je je koffer nog aan het pakken was. Maar verder ging de reis eigenlijk best prima. Nouja, er reden geen intercity's naar Schiphol, maar dat wisten we al. En er waren wat problemen met de lading van het vliegtuig, dus er moesten een paar rijen passagiers helemaal achterin gaan zitten. En er was een metro-ongeluk gebeurd in San Francisco, dus we moesten heel lang wachten voordat we door mochten rijden. Maar goed, ondanks alles zijn we uiteindelijk toch aangekomen, en ik heb me op zich prima vermaakt: vier films gekeken in het vliegtuig en twee boeken uitgelezen.

Ons hotel in San Francisco was duidelijk een budget hotel, met gedeelde badkamers en kleine kamertjes en het rook een beetje raar, maar het bed was prima en op loopafstand van het centrum. De eerste avond zijn we zonder avondeten om 8 uur 's avonds (in ons hoofd was het toen 4 uur 's nachts) neergestort in bed en er niet meer uitgekomen tot de volgende ochtend. Hoogtepunten van anderhalve dag San Francisco: gratis internetten in het zonnetje op Union Square, naar de boten gekeken bij Fisherman's Wharf, héél veel (en lekker) gegeten bij de Cheesecake Factory, en met Christina (verre nicht van Nils) rondgewandeld op zoek naar een gaaf Halloween-feest, maar die bleken er helaas niet te zijn (tenzij je $20 toegang wilde betalen, laat maar).

Op donderdagavond gingen we naar Fremont, een stadje in de Bay Area waar mijn conferentie was. We moesten eerst een uurtje met de BART (soort tram/trein) en daarna nog een stukje met de taxi. Het hotel was echt poepiesjiek. Het bed was echt, écht heel groot, en lekker zacht, en er lagen zes (!) kussens op. Er stond altijd een schaal glimmende appels op de balie van de receptie. Er was zo'n portier met een glimmend pakje die de deur van de taxi opendoet en je koffers op een glimmend karretje naar binnen rijdt. Heel veel grote zachte witte handdoeken. Een zwembad en een fitnessruimte. Het hotel stond wel redelijk in een grote leegte. Er was weinig op loopafstand, alleen een Subway in het benzinestation om de hoek en een McDonald's een paar honderd meter verderop. Nils heeft dus gewoon maar vier dagen lang zitten internetten in de lobby (internet in je kamer kost geld, in de lobby is het gratis) terwijl ik naar de praatjes luisterde.

Nu is de conferentie afgelopen. We slapen vannacht in het YMCA-hotel - jaja, it's fun to stay at the (etc.) - in Berkeley. We hebben lekkere dikke vette pizza-slices gegeten en frozen yoghurt met aardbeien, en we zijn nog even wezen shoppen in twee gigantische cd-winkels. Berkeley is duidelijk een studentenstad, de sfeer is heel leuk, maar we blijven maar één nacht. Morgenochtend halen we om de hoek onze Chevy Aveo op bij de autohuur en dan begint onze road trip. First stop: Yosemite National Park!

Vorige week was ik in een prachtig middeleeuws stadje in het noorden van Engeland om te leren over Multi-Agent Systems. Ik sliep in St. Chad's College, recht naast de majestueuze kathedraal. Klinkt leuk, maar als elke ochtend om 8 uur vlak naast je oor de kerkklokken beginnen te luiden, wordt dat naarmate de week vordert (met een gestaag dalende hoeveelheid slaap) toch steeds minder leuk. Een klein voordeel was dan wel weer dat ik elke ochtend trouw om half 9 aan het uitgebreide Engelse ontbijt zat en steevast om 9 uur present was bij de morning lecture. Over mijn concentratiespanne zullen we het maar niet hebben.

En verder. Er waren grote biertjes, live muziek, een bar in de catacomben van het kasteel, een bierfestival, goede gesprekken, een gat in de muur, veel gezelligheid, vieze koffie, twaalf flessen goedkope wijn, schaars geklede meisjes, drankspelletjes, argumentatiediagrammen, matig eten, cider en perry.

Ach, het wordt na anderhalf jaar aio-schap eigenlijk al haast gewoon. Totaal volgens verwachting was het vooral gezellig, ook best vermoeiend, en in mindere mate leerzaam, maar dat geeft ook niet. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Eigenlijk is een weekend te kort voor een stad als Berlijn. Je kunt er wandelen, bezienswaardigheden bekijken, winkelen, goedkoop en lekker eten en drinken, en als je met een groep gezellige mensen bent wil je natuurlijk zoveel mogelijk van dat alles. De oplossing is simpel: bezuinigen op je hoeveelheid slaap.

Het begon al toen de trein naar Amersfoort zoveel vertraging had dat onze buitengewoon ruime marge toch niet ruim genoeg bleek te zijn. De laatste ICE naar Berlijn was net zes minuten geleden vertrokken toen we het perron op kwamen rennen. Gelukkig was er een vriendelijke meneer van de Deutsche Bahn die ons, en nog een aantal andere Berlijnreizigers met hetzelfde probleem, wilde helpen. Wij kozen de avontuurlijke optie: met de internationale trein naar Duisburg en een paar uur later met de nachttrein verder naar Berlijn. Zonder bier kun je natuurlijk geen nachttrein nemen, dus twee van mijn reisgenoten gingen in Duisburg goedkoop bier halen onder leiding van een dubieuze zwerver die wel wist waar dat kon (en kwamen daarna gelukkig ongeschonden weer terug). Natuurlijk was het zo gezellig in de trein dat ik nog geen oog dicht had gedaan toen we om kwart voor zes 's ochtends in het hostel aankwamen.

We spraken af om de volgende ochtend het laatste kwartiertje ontbijt nog mee te maken, dus om tien uur ging de wekker alweer. De helft van de groep wilde graag musea bekijken, maar ik en vier anderen voelden ons daar iets te daas voor en besloten de hippe winkeltjes in Prenzlauer Berg en Mitte te gaan afstruinen op zoek naar interessante dingen, uiteraard met behulp van Jaii-Lana's zelfgemaakte shopping guide. Toch is shoppen ook best zwaar na zo'n korte nacht, dus onze lunch duurde uren en tegen het eind van de middag streken we alweer neer op een terrasje, onder het genot van een verkoelende iced chai latte, want warm was het wel.

's Avonds namen we de andere helft van de groep mee naar het cafeetje waar we hadden geluncht, voor een drie uur durend happy hour met cocktails voor de halve prijs. Na een flink aantal (vijf?) verschillende cocktails en wat schalen met hapjes waren we per persoon ongeveer vijftien euro (!) armer en een inspirerende ervaring rijker: op tafel dansen met een in gevangenispak geklede politieagent die met zijn bachelor party langskomt is toch niet iets wat je elke dag doet. Na nog wat rondlopen door het centrum (en een mislukte zoektocht naar een leuke danstent zónder rij voor de ingang) kwamen we rond een uur of vier weer terug in het hostel.

Zes uur slaap later zagen we elkaar weer aan het ontbijt. Wederom deelde ik mezelf in in het luie groepje: op een terras zitten met ijskoffie en een curryworst eten leek me op dat moment fijner dan een wandeling van twee-en-een-half uur langs de buitenlandse ambassades in de wijk Tiergarten. Later op de middag was de cultu-honger van de anderen enigszins gestild en slenterden we met z'n nog wat langs Unter den Linden en omgeving, luisterden we naar straatmuzikanten op een pleintje en aten we belachelijk grote Ben & Jerry's ijsjes. De Italiaan van de groep nam ons mee naar een echt Italiaans restaurant waar een schattig klungelige ober ons heerlijke gerechten en heerlijke wijn serveerde (en deels over de tafel gooide).

Het laatste programmapunt was het opdrinken van het bier dat we over hadden van de heenreis. Het dakterras van het hostel was een perfecte plek daarvoor. Om half vier lag ik in bed, en ja, dat klinkt wel redelijk op tijd, maar als de wekker om half zeven gaat, is dat toch lichtelijk aan de krappe kant om nog normaal te kunnen functioneren. Ondanks onze slaperige hoofden haalden we dit keer de trein wel, en na het uitlezen van mijn boek, een kopje koffie in het café-rijtuig, gezellige gesprekken en slaperig uit het raampje kijken boemelden we even na half drie weer Utrecht Centraal binnen. Ja, die collega's van mij, die zijn zo gek nog niet.

(UPDATE: foto's!)

Dag 1: eind van de middag vertrokken, anderhalf uur achter op schema. Ice Age en The Da Vinci Code gekeken, weinig geslapen, krappe bus. Maar wel gezelligheid.

Dag 2: aankomst 's middags in Sispony, Andorra. Regen en koud. Weinig bijzonders qua dorpjes, maar mooi landschap met veel bergen en sneeuw. Weinig te beleven, dus dan maar naar het thermaalbad. Cappuccino is hier koffie met slagroom, mmm.

Dag 3: bergwandeling vlakbij Encamp, Andorra. Dertig cm sneeuw + gympies = niet zo handig. Twee plastic zakken om m'n voeten redden mij van ijsklompjes. De tocht is koud maar prachtig. Klimmen = vermoeiend, afdalen = spannend, want glad. 's Avonds opwarmen met wijn en spelletjes.

Dag 4: concert in het Auditorio Nacional de Andorra in Ordino. Spierpijn van de bergwandeling. Miniatuurmuseum. Een kilo chocola voor €2,60. Slechte concentratie + laat concert + droge akoestiek = niet fijn gezongen. Na het concert meteen in de bus naar Lloret de Mar.

Dag 5: wederom slecht geslapen in de bus, aankomst in Lloret om 7 uur 's ochtends. Daar weer verder geslapen. 's Middags strandwandeling, helaas hier ook koud en bewolkt. 's Avonds concert in het enige mooie gebouw van het stadje (de kerk). Onverwacht heerlijk gezongen!

Dag 6: concert in Girona, een uurtje rijden vanaf Lloret. 's Middags rondgelopen in het gezellige stadje. Mooie kathedraal, maar ons concert is in een ander kerkje waar het vooral héél erg koud is. Moe dus geëmotioneerd. Redelijk gezongen, maar vooral ook fijn geluisterd naar de aria's.

Dag 7: 's middags concert in Tossa de Mar, een half uur rijden vanaf Lloret. Mooi concert, eindelijk zon, lunch op het strand en rondlopen in de oude ommuurde stad. Ook erg toeristisch maar véél minder lelijk dan Lloret. Bij thuiskomst zin in avontuur, dus nachtwandeling en zwemmen in zee! (Koud!)

Dag 8: Barcelona. Rondleiding in Palau de Música Catalana, en daarna met een grote gezellige groep mensen naar Park Güell en de Sagrada Família. De zon schijnt nog steeds! 's Avonds eindfeest in een Hollands café in Lloret. Dansen op slechte muziek, diepe gesprekken, nachtelijke strandwandeling.

Dag 9: uitslapen, eindelijk! Alles langzaamaan: boodschappen voor onderweg, tas inpakken, boekje lezen in de zon op het balkon, om 17:00 de bus in. Deze keer gelukkig wel de ruime bus. Film kijken, gezelligheid, goede gesprekken.

Dag 10: kort en slecht geslapen in de bus. Ondanks voorspelde paasfiles toch redelijk op tijd aangekomen. Fijn, thuis! Met Nils en bank en bed en iBook. Meteen de foto's maar uitgezocht en online gezet. En straks lekker vroeg naar bed.

Toen ik het weer in Barcelona zag, dacht ik nog: ach, ik neem m'n zomerjas wel mee, en een paraplu. Maar misschien is die zomerjas toch iets te optimistisch voor ons verblijf in Ordino, het plaatsje in Andorra waar we als eerste heen gaan om een concert te geven:



(EDIT: Eigenlijk moet ik me natuurlijk niet aanstellen. Sneeuw is ook tof. Maar het is meer dat ik m'n verwachtingspatroon van zon-zee-strand even nogal moet aanpassen...)

Volgende week ga ik naar Spanje en Andorra met het USKO. Eerst een afschrikwekkende busreis van zeventien uur, dan anderhalve dag vrij, dan vier concerten in vier dagen (met tussendoor nog een nachtelijke busreis), en daarna weer anderhalve dag rust en nogmaals zeventien uur in de bus naar huis. Maar toch, Spanje en Andorra! Heel erg gaaf. Zeker nu het hier een beetje lente begint te worden en ik dus erg veel zin heb om in Lloret de Mar aan het strand te hangen. Helaas:

Uit de categorie kamp-euforie heb ik weer een nieuwe: IK-euforie, en met IK bedoel ik dan Interdisciplinary College, eens per jaar een week lang in een soort kampruimte in Günne, Duitsland. Het geheim van zo'n euforie is de combinatie van slaapgebrek met een bijzondere sfeer en veel gezelligheid. Günne is maar drie uur rijden van Utrecht, maar wel echt buitenland en echt een andere wereld. Met het fantastische weer en mountainbikes van €1,50 per uur is het echt onweerstaanbaar om het prachtige meer rond te rijden en ondertussen foto's te maken en af en toe even van het uitzicht te genieten. Heuveltje op, heuveltje af, brug over, prachtige zonsondergang - en zo doe je opeens twee uur over een tochtje van 16km en is het alweer tijd voor het avondeten.

Een van de hoogtepunten was toch echt wel dat ik het Duitse team naar de semi-overwinning heb geleid door ze Dromen Zijn Bedrog te leren voor de Duitsers vs. buitenlanders zing-competitie op de bonte avond. Het is traditie dat de buitenlanders dan een Duits liedje zingen en de Duitsers een niet-Duits liedje, en dat op basis van het applaus van de toeschouwers het niet-Duitse team dan altijd wint. Ik werd gerecruteerd als repetitor/pianist, en voor het eerst in de geschiedenis van IK hebben de Duitsers niet verloren maar gelijk gespeeld! Niet de slechtste manier om jezelf te profileren, dacht ik zo :) Ik werd de rest van de tijd nog gebombardeerd met hun favoriete Nederlandse woorden: 'gezicht', 'schijnen' en 'uit' (waarvan de uitspraak buitengewoon lastig voor ze was).

Mooi ook dat het van vrijdag tot vrijdag duurt, want je hebt echt wel een weekend nodig om te herstellen. Maar ja, dat krijg je van interessante lectures om 9 uur 's ochtends waar je dus écht heen wilt, gecombineerd met gezelligheid in de bar tot de vroege uurtjes. In die bar is het goed toeven: goedkope drank en goede gesprekken, uiteenlopend van wetenschappelijk verantwoorde verhandelingen tot heel persoonlijke gesprekken over relaties en dromen. Ja, zoals op elke conferentie en summer school is het altijd weer bijzonder hoe wetenschap zich in alle hoeken en gaten manifesteert en zich vermengt met de rest van de beleving. Tijdens de lectures ging het over de bar, in de bar ging het over de lectures. Waarom graven Duitsers kuilen op het strand? Om zich embedded te voelen in hun omgeving, want Nederland is in vergelijking met Duitsland zo plat. Hoe zit het met de fenomenologische eigenschappen van dronkenschap, is het een temporary suspension of consciousness en is dat dan embodiedness level 2 of 3? En constante grappen over out-of-body experiences, zoals bij het ruilen van nametags (want je nametag kwijtraken is eigenlijk ook een soort disembodiment).

En zo kan ik nog eindeloos doorgaan met het beschrijven van onvergetelijke belevenissen. Gistermiddag in de auto bij drie andere Nederlanders was er geen betere manier om de sfeer te beschrijven dan de uitdrukking 'moe maar voldaan'. Naast een flinke dosis slaapgebrek ook enigszins beschadigd door al die potjes waterball in het zwembad (blauwe plekken, spierpijn), maar blij en tevreden. Ik was niet de enige die dit veruit de leukste wetenschappelijke ervaring (uit de categorie conferenties en summer schools) van z'n carrière vond. En als ik de reguliere bezoekers mag geloven, mensen die sinds hun eerste IK-bezoek als promovendus eigenlijk nooit meer zijn weggegaan en nu organisator of lecturer zijn, gaat dat ook niet meer over. Ja, het IK-virus is bij mij ook toegeslagen. Volgend jaar weer!

Ik reis veel tegenwoordig, maar het gaat allemaal nog niet helemaal van een leien dakje. Of nouja, beter gezegd: in mijn hoofd gaat het allemaal niet van een leien dakje. Morgenvroeg vertrek ik met de trein naar Duitsland, waar ik mezelf een week lang ga vermaken op een interdisciplinaire spring school in Günne. Leuk! En het is niet bepaald de eerste keer dat ik met de trein naar Duitsland ga*, dus niet bepaald iets om me zenuwachtig over te maken.

Maar die ene keer dat ik een uur te laat wakker werd toen ik op reis ging, heeft toch blijkbaar wel z'n onderbewuste sporen achtergelaten. Vannacht (nota bene dus een dag vóórdat ik vertrek) had ik een erg verwarrende droom. Ik was ergens in een huis, op een soort feest, en de volgende dag moest ik weg, maar ik wist niet precies waar ik was, en niemand wilde me vertellen hoe ik met de bus naar het station moest, en taxi's waren er ook niet. En opeens was het ochtend en werd ik veel te laat wakker, en volgens mij hadden er ook mensen mijn tas verstopt, en ik was allemaal dingen vergeten mee te nemen, en ik kon mijn telefoonoplader maar niet vinden.

Nils had een theorie: dat betekent juist dat mensen niet willen dat je weggaat! Waar ook wel weer wat in zit, maar echt een leuke manier om wakker te worden was het niet...

*) overigens misschien wel de eerste keer dat ik met een intercity door Duitsland heen ga crossen

Dacht ik even dat:


Maar toen bleek:


En nu is het toch:


Wat een sukkels! Prijs onbekend, en dan geen waarschuwing erbij zetten ofzo!

Nieuwe maand, nieuwe kansen! Antwerpen deel 1 & 2, eindelijk dan toch. (Hoog tijd voor een paid account...)

Vier landen in de afgelopen vier dagen. Vijf landen in de afgelopen vier weken. Negen landen in de afgelopen vier maanden. Mijn leven is werkelijk één groot reisfestijn geworden. Leuk? Ja! Rustig? Neuh. Ik voel me een beetje "liefs uit Londen". Ik had maandagavond laat, na terugkomst van Sparklehorse, per ongeluk de wekker een uur te laat gezet, waardoor ik gisterochtend een kwartier voor vertrek van de trein die ik wilde nemen pas wakker werd. Gelukkig heb ik in alles een recordtijd afgehandeld en stond ik 25 minuten (!) nadat ik mijn wekker uitzette klaar op spoor 4 richting Schiphol (zelfs een kwartier voor vertrek van de volgende trein) en kwam het allemaal goed.

Mijn flickr kan het allemaal niet meer bijhouden. De helft van de foto's van Antwerpen staat er nog niet eens op en ik heb alweer honderden foto's uit Duitsland en Polen klaarliggen. Deze reis naar Spanje is ook een work in progress: gistermiddag had ik zes uur wachttijd tussen de aankomst van mijn vliegtuig en het vertrek van de 'conference bus'. Ik nam dus de metro naar het centrum en ging een paar uur verdwalen in Madrid. Heerlijk! De leukste foto's komen waarschijnlijk, eh, zo rond december wel op flickr...

(Maar eerst straks een presentatie geven!)

"At Veritas Airways, your safety is our first priority. Actually, that is not quite true: if it were, our seats would be rear-facing, like those in military aircraft, since they are safer in the event of an emergency landing. But then hardly anybody would buy our tickets and we would go bust."

Read the entire article.

Ik was nog wel zo enthousiast over m'n kamertje op de University of Hertfordshire. Werkelijk een minuscuul kamertje, maar wél met een eigen mini-badkamertje, mini-koelkast, internetaansluiting, (drie!) zachte handdoeken, mini-toilettasje met shampoo, douchegel, zeepje en badmuts (!), waterkokertje, dienblad met thee- en koffietoebehoren (incl. elke dag weer een ander voorverpakt koekje!), bed, kast en groot bureau - en dat alles op niet veel meer dan 12 m². Maar sinds vanmiddag stinkt het een beetje, en ik kan niet zo goed thuisbrengen waarnaar en waarom. Misschien omdat ik de stekker van de koelkast eruit had getrokken omdat ik vannacht niet kon slapen? Maar nu zit ie er al uren weer in en heb ik ook al uren de deur van de badkamer open staan met de ventilatie aan. Anyhoo: boe.

Verder vermaak ik me hier prima hoor: je (of beter gezegd: de universiteit) betaalt er dan ook wel flink voor (incl. vliegticket e.d. zo'n €900 voor een conferentie van 3 dagen) maar daar krijg je dan wel zo'n tof kamertje voor, en daarnaast ook nog een lelijke laptoptas met het logo van de conferentie, 800 pagina's aan conference proceedings (is ook geen pretje, die moet ik dus wel weer mee naar huis sjouwen), vet luxe eten, etc. etc., oja, en natuurlijk de praatjes van de conferentie.

Desalniettemin val ik inmiddels werkelijk om van de slaap. Ligt het er wellicht aan dat het vliegtuig gister een uur vertraging had door een 'incident' op Londen Luton en dat we nog maar nét de laatste bus naar de campus konden halen en dat ik dus pas om een uur of 1 in m'n bed lag maar wel om half 8 al op moest? Of is het toch een jetlag? ;) Oorzaak daargelaten is het bedtijd voor kleine meisjes zoals ik. Trusten kinders!