Ik heb me al vaker verbaasd hoe medelijdend Amerikanen reageren als je zegt dat je verkouden bent. Ooh, jeetje wat verschrikkelijk toch, beterschap hoor, moet je eigenlijk niet thuisblijven dan. Natuurlijk is het vervelend en het hangt ook nogal af van hoe heftig het is, maar ik kan persoonlijk eigenlijk altijd nog wel prima functioneren, zolang er genoeg zakdoekjes binnen handbereik zijn. Als echte wetenschapper bedacht ik me gister dat ik maar eens een mini-onderzoekje zou gaan doen naar de beleving van verkoudheid door mensen uit Amerikaanse vs. Nederlandse cultuur. En ja hoor, meteen raak!

Uit het Engelse wikipedia-artikel over common cold:
"Although the disease is generally mild and self-limiting, patients with common colds often seek professional medical help, use over-the-counter drugs, and may miss school or work days. The annual cumulative societal cost of the common cold in developed countries is considerable in terms of money spent on remedies, and hours of lost productivity."

Uit de Nederlandse versie van het desbetreffende artikel:
"De patiënt is meestal niet bedlegerig en kan de dagelijkse activiteiten gewoon voortzetten. Een verkoudheid duurt meestal vijf tot zeven dagen, een enkele keer twee weken. Een verkoudheid is de meest voorkomende infectie bij mensen; er zijn gemiddeld 2 à 4 infecties per jaar bij volwassenen."

Ligt het nou aan mij of is dat een nogal verschillende invalshoek die eigenlijk wel klopt met mijn eerdere persoonlijke observaties? Grappig toch?

untimely |ˌənˈtīmlē| adjective
(of an event or act) happening or done at an unsuitable time : Dave's untimely return.
• (of a death or end) happening too soon or sooner than normal : his untimely death in military action.

Wat ik dan weer interessant vind: een 'untimely event' in het algemeen kan dus te vroeg of te laat zijn, maar een 'untimely death' alleen maar te vroeg. Is dat nou een soort ingebouwd anti-onbeleefdheidsfilter? Dat mensen niet denken dat je vindt dat iemand al jaren eerder dood had mogen gaan als je het hebt over een 'untimely death'?

Ik heb over het algemeen altijd het idee dat je alles het best op z'n efficiëntst kan doen. Korte routes, altijd de tussenstops (bijv. de supermarkt) zoveel mogelijk op de route. Als ik hier mee bezig ben kan ik meteen dat even afmaken. Ik ga straks wel koffie halen, want over tien minuten heb ik RSI-pauze (of andersom: ik stel m'n RSI-pauze nog even uit, want over een kwartier gaan we lunchen). Eerst de pasta opzetten en dan pas de paprika gaan snijden, dan is het eten eerder klaar. Het beste rendement uit je tijd, geld en moeite halen is iets dat altijd in m'n achterhoofd zit. Het is tenslotte altijd handig, je besteedt zo min mogelijk resources aan de dingen die je moet doen.

Maar bij nader inzien denk ik dat het streven naar maximale efficiëntie niet altijd goed is. Soms is het misschien beter om een langere route te nemen, om meer tijd te besteden aan wat je doet, om niet altijd na te hoeven denken wat de handigste tactiek (volgorde, route, etc.) is, om niet met drie dingen tegelijk bezig te zijn maar juist te concentreren op één ding. Ontspannen is zoiets. Dat kun je juist beter niet op z'n efficiëntst doen. Maar dat is nog niet zo makkelijk. M'n efficiëntie-machientje gaat maar moeilijk uit. Zo vertelt het me nu dat ik tijdens het lezen van mijn leuke nieuwe boek eigenlijk even de oefen-cd van het Requiem van Brahms zou moeten opzetten en mijn iPod en telefoon zou moeten opladen, oja, en de was doen.

Nou.

Dat doe ik dus lekker niet.

"It may be possible [...] to construct a conceptual structure that corresponds to the meaning of the sentence, "Will you come to dinner with me this evening?" But it is hard to see [...] how such schemes could possibly understand that same sentence to mean a shy young man's desperate longing for love."
- Joseph Weizenbaum, Computer Power and Human Reason (1976), p. 200.

Waar heb jij altijd al eens mee willen beginnen? De truc is: gewoon doen. Dertig dagen lang. Het is geen onoverkomelijke periode, en in het slechtste geval weet je nu zeker dat het niks voor jou is en kun je in ieder geval zeggen dat je het geprobeerd hebt. In het beste geval is het na dertig dagen een gewoonte geworden of bevalt het zo goed dat je er nóg dertig dagen aan vast plakt. Klinkt goed, toch?

Willekeurige ideeën zijn bijvoorbeeld:

- elke dag meteen na het opstaan een kwartier hardlopen
- twee liter water drinken per dag
- geen koffie drinken
- geen alcohol drinken
- vegetarisch eten
- elke dag vier (of drie, of zes) uur aan je studie besteden
- twee stuks fruit per dag eten
- geen tv kijken
- elke dag twee minuten eerder opstaan (dat is na 30 dagen dus een uur eerder!)

Ik ben ernstig aan het overwegen om elke ochtend een stukje te gaan hardlopen* en elke dag twee liter water te drinken. Wat zou jij wel eens dertig dagen willen proberen? (extra tips)

* het enige waar ik me zorgen over maak zijn de praktische problemen: ga ik steeds m'n hardloopschoenen meesjouwen naar Nils? En hoe ga ik het doen op beide festivals waar ik de komende twee weken naartoe ga?

De komende tijd ga ik allerlei dingen extra doen die extra tijd kosten. Ik heb al erg gesnoeid in m'n al te wilde plannen (zo ga ik bijvoorbeeld voorlopig nog geen kinderkoor op de woensdagmiddag opzetten voor kinderen van ongeveer 8 tot 14 jaar in Overvecht), maar er zijn een aantal zaken waar ik nu toch echt aan ga beginnen. Geen discussie over mogelijk. En dat zijn de volgende:

- rijlessen nemen (liefst twee lessen van twee uur per week, anders schiet het niet op)
- sporten (elke week een uur Pilates, plus twee keer per week een half uur hardlopen)
- koordirectie-opleiding (2,5 uur per week les, plus leren en voorbereiden 1,5 uur?)
- Biton-koor beginnen (elke twee weken een repetitie van anderhalf of twee uur)

Leuk hè! Maar waar haal ik in hemelsnaam die 11 uur per week extra vandaan? Anderhalf uur per nacht minder slapen zou helpen, maar of ik dat overleef...

Zangles, piano spelen (misschien weer pianoles, zodat ik weer écht goed kan worden), vioolles (anders is het ook zo zonde van die driekwart jaar), en als ik een beetje goed word met m'n viool kan ik ook in een orkest gaan spelen, en eigenlijk wil ik ook met een groepje mensen musiceren: quatre-mains op de piano, maar ook pianotrio's (viool, cello, piano), zingen met een klein groepje mensen, oja, en ik wilde ook nog een opleiding tot koordirigent volgen, want dat lijkt me echt fantastisch, maar ik kan niet alleen maar met muziek bezig zijn, ondertussen moet ik ook echt gaan sporten: hardlopen in de buurt is een optie, maar veel liever zou ik weer iets van poweryoga doen, en ik wil heel graag op tango-les, en misschien ook een teamsport voor de gezelligheid, en ik heb nog een stuk of tien ongelezen boeken liggen, en andersom heb ik ook nog een stuk of tien halve verhalen liggen die ik aan het schrijven ben en die ik echt nog af moet maken, want vroeger wilde ik altijd het allerliefst schrijver worden, en nog steeds wel een beetje, maar ik wil ook weer liedjes gaan schrijven, oja, en ook liedjes opnemen, covers of zelfgeschreven nummers (sterker nog, er liggen nog allerlei halve opnames van liedjes), en talen leren natuurlijk: in ieder geval Italiaans en Russisch, en ik moet ook eigenlijk echt m'n Frans en Duits weer ophalen, en ik zou ook heel graag Spaans, Noors en Chinees leren, en ik wil ook doorgaan met alles wat ik doe: zingen in een koor, Biton-commissies (en af en toe nog aan de bar hangen natuurlijk), dingen organiseren op m'n werk (maandelijkse borrel, personeelsuitje, promovendi-raad), en ik vind het ook zo jammer dat ik heb moeten stoppen met schrijven voor 3VOOR12/Utrecht, en ik heb een leuk vriendje met wie ik eigenlijk meer zou willen doen, en heel veel lieve vriendinnen en vrienden die ik veels te weinig spreek.

En tussendoor nog de 'verplichte' dingen: werken, eten, slapen.

Ik overdrijf niet. Waarschijnlijk ben ik zelfs nog een paar dingen vergeten.

Toen ik deze vraag en de antwoorden tegenkwam, maakte mijn hart een klein sprongetje. Ik ben blijkbaar een Scanner (ter ondersteuning van de diagnose: waarom ben ik CKI gaan studeren? Omdat ik àlles wilde en àlles leuk vond!), ik ben niet alleen, ik heb misschien niet eens een concentratiestoornis, en er is blijkbaar zelfs een oplossing voor dit probleem! Yes!

Ik las eergister dit artikel over radical honesty. De korte samenvatting: als iedereen altijd eerlijk tegen elkaar zou zijn, zou het leven een stuk makkelijker en leuker zijn. En dan écht altijd eerlijk. Dat is niet heel makkelijk. De schrijver van het stuk probeert het een tijdje, maar kan sommige dingen echt niet over zijn hart verkrijgen en komt erachter dat het soms ook echt wel heel naar is ("there's a fine line between radical honesty and creepiness").

Maar op zich zit er wel wat in. Een afgezwakte variant dan. Ik ben er tegen om op elk willekeurig moment maar te zeggen wat je denkt (want dat is gewoon irritant voor de mensen om je heen) en een beetje medeleven met mensen kan ook geen kwaad. Maar eerlijkheid heeft twee voordelen: je hebt niet meer de keuze of je dingen zegt of niet, je hoeft niet meer ergens mee te zitten. Die keuze is al voor je gemaakt: je zegt gewoon de waarheid. En ten tweede: als steeds meer mensen in je omgeving dit doen, hoef je je steeds minder af te vragen of men wel de waarheid spreekt.

Dus ik heb besloten om een bescheiden begin te maken door me in ieder geval bewuster te worden van mijn eigen (on)eerlijkheid. En ik moet zeggen dat ik teleurgesteld ben in mezelf. Zo heb ik mij bijvoorbeeld gisteravond aan de bar al schuldig gemaakt aan het veinzen van interesse, het aandikken van verhalen en het niet uiten van ergernissen. Actiepuntje twee: in beperkte mate deze oneerlijkheden rechtzetten. En dat is eigenlijk best verfrissend en bevrijdend. Het is verbazingwekkend hoe goed mensen reageren. En het is een bron van gesprekken en discussies.

Dus ik nodig jullie uit om hetzelfde te doen. Begin misschien met reageren op dit weblogstukje. Dat kan ook anoniem. Om er even in te komen. Vind je het waardeloze pretentieuze zooi? Of juist een fantastisch geschreven kunstwerkje? Of is er iets heel anders wat je kwijt wilt, aan mij of in het algemeen? Of, ook leuk: stel me een vraag en wacht op het eerlijke antwoord (maar beantwoord dan zelf ook eerlijk mijn eventuele wedervraag). En denk eens wat vaker over na over je eigen eerlijkheid en oneerlijkheid.

"One of the strange things about living in the world is that it is only now and then one is quite sure one is going to live forever and ever and ever. One knows it sometimes when one gets up at the tender solemn dawn-time and goes out and stands alone and throws one's head far back and looks up and up and watches the pale sky slowly changing and flushing and marvelous unknown things happening until the East almost makes one cry out and one's heart stands still at the strange unchanging majesty of the rising of the sun--which has been happening every morning for thousands and thousands and thousands of years. One knows it then for a moment or so. And one knows it sometimes when one stands by oneself in a wood at sunset and the mysterious deep gold stillness slanting through and under the branches seems to be saying slowly again and again something one cannot quite hear, however much one tries. Then sometimes the immense quiet of the dark blue at night with millions of stars waiting and watching makes one sure; and sometimes a sound of far-off music makes it true; and sometimes a look in some one's eyes."

- Frances Hodgson Burnett, The Secret Garden

Ook sleur went na een tijdje.
Generaliseren is altijd stom.
Nostalgie is ook niet meer wat het geweest is.

Toevoegingen?

De duivel straft slechte mensen in de hel, dus betekent dat dan niet dat het eigenlijk juist een goeierd is? Ik bedoel, als ie tégen slechteriken is, waarom wordt ie dan eigenlijk zelf ook als bad guy gezien?

Googlend op recepten voor zandkoekjes kom je heel wat verschillende versies tegen. Met of zonder ei, met of zonder vanillesuiker, basterd- vs. poeder- vs. kristalsuiker, bloem vs. (zelfrijzend) bakmeel, verschillende verhoudingen, verschillende baktijden en -temperaturen, maar wat ik me nu vooral afvraag:

Moet die boter nou koud en hard en dat je 'm met een mes in stukjes snijdt, of op kamertemperatuur en gewoon met je handen kneden? En waarom? En moet je het deeg nou eerst nog in de koelkast leggen voordat je er vormpjes uit steekt, en zo ja, waarom, en zo nee, waarom niet? Waarom zeggen sommige recepten van wel en sommige van niet? Maakt het alleen uit voor bereidingsgemak of ook voor het resultaat?

(Seriously, wie weet hoe het zit? Geen retorische vraag, gewoon nieuwsgierigheid!)

(En voordat iedereen denkt dat ik maar zit te niksen op m'n werk: dat is dus niet zo. Zandkoekjesrecepten googlen is serieus nuttig voor m'n onderzoek. Don't ask...)

Ik vind kleren kopen best moeilijk, omdat ik nooit zo goed weet wat nou eigenlijk mijn stijl is en wat voor kleren daarbij passen. Natuurlijk wil ik altijd gewoon leuke dingen kopen, maar soms zie ik iets leuks waarvan ik denk: nee, dat past eigenlijk niet bij mij, maar dan weet ik niet of dat nou een goede reden is om het niet te kopen. Meestal koop ik het dan voor de zekerheid toch maar niet.

Vanochtend ging ik shoppen met Wybe, en ik kocht ongebruikelijke dingen, want daar had ik nu eenmaal zin in: een groen bloesje (ik lijk wel een uf!), een zwart-paars gestreepte maillot (ik lijk wel een alto!), een spijkerbroek (al jaren niet meer gehad) en een paarse panty (ja, ik draag rokjes!). Daarnaast, uit de categorie meer gebruikelijke dingen, kocht ik twee dezelfde shirtjes, een paarse en een groene, want ik kon niet kiezen, en het was nu eenmaal uitverkoop, dus dan mag dat.

En ik heb nu denk ik mijn nieuwe stijl gevonden: gewaagde combinaties. Ik draag nu mijn zwarte rokje met witte bloemen en zwarte laarzen, met daarbij mijn nieuwe groene bloesje onder het oranje wollen truitje dat ik twee weken geleden heb gekocht, en mijn nieuwe paarse panty. Opvallend, kleurrijk en een beetje raar, ja, dat klinkt wel als iets waar ik in gezien wil worden. Maar ja, je weet hoe dat gaat: misschien denk ik er morgen weer heel anders over. Geeft niet. Draag ik gewoon m'n spijkerbroek met een shirtje.

Om je onzekerheden toe te geven moet je eigenlijk best stevig in je schoenen staan.