De Regel van Nieske luidt als volgt:

"Je doet altijd te veel inkopen voor een feestje, zelfs als je rekening houdt met de regel van Nieske."

Gister vierden we Sinterklaas met z'n negenen bij ons thuis. Ik had zowaar precies genoeg andijviestamppot gemaakt - niet te veel, niet te weinig - maar qua snoepgoed en drinken was ik toch weer iets te ambitieus geweest. Maar ja, négen mensen! Dat is ook best veel! Dan moet je toch een grote berg munchies inslaan. Bovendien kun je van Sinterklaassnoep maar beter te veel hebben dan te weinig, anders heb je op zes december spijt dat je driekwart jaar moet wachten voordat je weer aan de pepernoten kan.

Eigenlijk is het ook helemaal niet erg om lekkere dingen over te hebben: marsepeinaardappeltjes, chocolademunten, mandarijnen, chocolademelk en slagroom, pepernoten en chocoladekoekjes. Plus een paar flessen fris en wijn, maar daar hebben we het even niet over. Ik vermaak me wel dit weekend.

Tot slot de klapper van de avond: gister aan het begin van de avond hadden we één banketstaaf. Nu hebben we er drie!

Het kost even een paar lessen, maar dan heb je ook wat: een probleemloze examenrit en zelfs een compliment van de examinator :)

Na een matige dag had ik er eigenlijk al helemaal geen zin meer in: kerstliedjes zingen op het Domplein. Het was koud, het sneeuwde, ik was moe, voelde me niet zo lekker, en een avond thuis zitten leek me eigenlijk ook wel weer eens fijn. Maar ik word eigenlijk altijd wel blij van gekke en interessante dingen doen, dus na mijn rijles haastte ik me om zes uur toch door de sneeuw naar het conservatorium om daar te oefenen.

Een uur later vertrokken we met een groepje van zo'n vijftien mensen de straat op met ons prachtige repertoire van zes meerstemmige kerstliedjes. Het was niet zo druk in de stad, ondanks het feit dat het de koopavond voor kerst was, maar ja, het was dan ook best koud en donker. Wat dat betreft waren we ook gek: wie gaat er nou voor een ondankbaar winkelend publiek kerstliedjes staan zingen? Nouja, wij dus. En we hebben het geweten: we stonden te kleumen op de brug bij de Hema (opbrengst: €0), al lopend door de stad (opbrengst: €0), bij de roltrap in Hoog Catharijne (opbrengst: €0,75 en een dropje) en op de brug bij de Zakkendragerssteeg (opbrengst: €1 en een sigaret).

Toen waren we bevroren.

Janneke, Daniele en ik gingen toen toch maar even naar het USKO om de Johannes Passion mee te zingen. We warmden onszelf weer op en in de pauze deelden we een tosti (we waren helemaal vergeten avondeten te eten), maar voor het einde van de koorrepetitie glipten we er alweer tussenuit voor een onvergetelijke nachtelijke beklimming van de Domtoren. We zongen onze kerstliedjes nog een keer vanaf de rondgangen. We hielden onze oren dicht toen de grote kerkklok elf uur luidde. We glibberden over de gladde bevroren stenen. We bekeken de achterkant van de wijzerplaat. We improviseerden nog een paar kerstliedjes. Het was enigszins mistig, maar wel prachtig in het donker en in de sneeuw. IJzig koud, maar prachtig en surreëel. Wat een fantastische actie.

Halleluja! Pilates was geweldig. Het lijkt helemaal niet op sport (zeker een voordeel) en het was eigenlijk juist heel relaxt en ik was er niet eens echt heel slecht in. Dat wordt een blijvertje. Hocus pocus, m'n Pilates-pas krijg ik binnenkort thuisgestuurd! Overigens vrees ik wel een beetje dat ik het morgen, eh, iets minder leuk ga vinden...

Eerst miste ik bijna de trein, omdat tegen de wind in fietsen met drie tassen toch niet zo snel gaat. Maar na de lijdensweg naar spoor 15 was het festijn dan toch begonnen: twee dagen lang bandjes, DJ's, drinken, eten, dansen, springen, hangen, liggen, loungen, verbranden, natregenen, bibberen, en dat alles in het inspirerende gezelschap van een leuke groep mensen. En een groot voordeel van een klein festival is de loopafstanden, of het gebrek daaraan. Kortom, een heerlijk weekend. Doe mij volgend jaar weer zo'n Broermoats.

De komende tijd ga ik allerlei dingen extra doen die extra tijd kosten. Ik heb al erg gesnoeid in m'n al te wilde plannen (zo ga ik bijvoorbeeld voorlopig nog geen kinderkoor op de woensdagmiddag opzetten voor kinderen van ongeveer 8 tot 14 jaar in Overvecht), maar er zijn een aantal zaken waar ik nu toch echt aan ga beginnen. Geen discussie over mogelijk. En dat zijn de volgende:

- rijlessen nemen (liefst twee lessen van twee uur per week, anders schiet het niet op)
- sporten (elke week een uur Pilates, plus twee keer per week een half uur hardlopen)
- koordirectie-opleiding (2,5 uur per week les, plus leren en voorbereiden 1,5 uur?)
- Biton-koor beginnen (elke twee weken een repetitie van anderhalf of twee uur)

Leuk hè! Maar waar haal ik in hemelsnaam die 11 uur per week extra vandaan? Anderhalf uur per nacht minder slapen zou helpen, maar of ik dat overleef...

Zangles, piano spelen (misschien weer pianoles, zodat ik weer écht goed kan worden), vioolles (anders is het ook zo zonde van die driekwart jaar), en als ik een beetje goed word met m'n viool kan ik ook in een orkest gaan spelen, en eigenlijk wil ik ook met een groepje mensen musiceren: quatre-mains op de piano, maar ook pianotrio's (viool, cello, piano), zingen met een klein groepje mensen, oja, en ik wilde ook nog een opleiding tot koordirigent volgen, want dat lijkt me echt fantastisch, maar ik kan niet alleen maar met muziek bezig zijn, ondertussen moet ik ook echt gaan sporten: hardlopen in de buurt is een optie, maar veel liever zou ik weer iets van poweryoga doen, en ik wil heel graag op tango-les, en misschien ook een teamsport voor de gezelligheid, en ik heb nog een stuk of tien ongelezen boeken liggen, en andersom heb ik ook nog een stuk of tien halve verhalen liggen die ik aan het schrijven ben en die ik echt nog af moet maken, want vroeger wilde ik altijd het allerliefst schrijver worden, en nog steeds wel een beetje, maar ik wil ook weer liedjes gaan schrijven, oja, en ook liedjes opnemen, covers of zelfgeschreven nummers (sterker nog, er liggen nog allerlei halve opnames van liedjes), en talen leren natuurlijk: in ieder geval Italiaans en Russisch, en ik moet ook eigenlijk echt m'n Frans en Duits weer ophalen, en ik zou ook heel graag Spaans, Noors en Chinees leren, en ik wil ook doorgaan met alles wat ik doe: zingen in een koor, Biton-commissies (en af en toe nog aan de bar hangen natuurlijk), dingen organiseren op m'n werk (maandelijkse borrel, personeelsuitje, promovendi-raad), en ik vind het ook zo jammer dat ik heb moeten stoppen met schrijven voor 3VOOR12/Utrecht, en ik heb een leuk vriendje met wie ik eigenlijk meer zou willen doen, en heel veel lieve vriendinnen en vrienden die ik veels te weinig spreek.

En tussendoor nog de 'verplichte' dingen: werken, eten, slapen.

Ik overdrijf niet. Waarschijnlijk ben ik zelfs nog een paar dingen vergeten.

Toen ik deze vraag en de antwoorden tegenkwam, maakte mijn hart een klein sprongetje. Ik ben blijkbaar een Scanner (ter ondersteuning van de diagnose: waarom ben ik CKI gaan studeren? Omdat ik àlles wilde en àlles leuk vond!), ik ben niet alleen, ik heb misschien niet eens een concentratiestoornis, en er is blijkbaar zelfs een oplossing voor dit probleem! Yes!

Ik las eergister dit artikel over radical honesty. De korte samenvatting: als iedereen altijd eerlijk tegen elkaar zou zijn, zou het leven een stuk makkelijker en leuker zijn. En dan écht altijd eerlijk. Dat is niet heel makkelijk. De schrijver van het stuk probeert het een tijdje, maar kan sommige dingen echt niet over zijn hart verkrijgen en komt erachter dat het soms ook echt wel heel naar is ("there's a fine line between radical honesty and creepiness").

Maar op zich zit er wel wat in. Een afgezwakte variant dan. Ik ben er tegen om op elk willekeurig moment maar te zeggen wat je denkt (want dat is gewoon irritant voor de mensen om je heen) en een beetje medeleven met mensen kan ook geen kwaad. Maar eerlijkheid heeft twee voordelen: je hebt niet meer de keuze of je dingen zegt of niet, je hoeft niet meer ergens mee te zitten. Die keuze is al voor je gemaakt: je zegt gewoon de waarheid. En ten tweede: als steeds meer mensen in je omgeving dit doen, hoef je je steeds minder af te vragen of men wel de waarheid spreekt.

Dus ik heb besloten om een bescheiden begin te maken door me in ieder geval bewuster te worden van mijn eigen (on)eerlijkheid. En ik moet zeggen dat ik teleurgesteld ben in mezelf. Zo heb ik mij bijvoorbeeld gisteravond aan de bar al schuldig gemaakt aan het veinzen van interesse, het aandikken van verhalen en het niet uiten van ergernissen. Actiepuntje twee: in beperkte mate deze oneerlijkheden rechtzetten. En dat is eigenlijk best verfrissend en bevrijdend. Het is verbazingwekkend hoe goed mensen reageren. En het is een bron van gesprekken en discussies.

Dus ik nodig jullie uit om hetzelfde te doen. Begin misschien met reageren op dit weblogstukje. Dat kan ook anoniem. Om er even in te komen. Vind je het waardeloze pretentieuze zooi? Of juist een fantastisch geschreven kunstwerkje? Of is er iets heel anders wat je kwijt wilt, aan mij of in het algemeen? Of, ook leuk: stel me een vraag en wacht op het eerlijke antwoord (maar beantwoord dan zelf ook eerlijk mijn eventuele wedervraag). En denk eens wat vaker over na over je eigen eerlijkheid en oneerlijkheid.

Mijn allerliefste (en enige) broertje is steeds wanhopiger op zoek naar een kamer in Amsterdam, waar hij komend jaar gaat studeren. Toen hij vorig jaar in Delft ging studeren, is dat deels misgelopen vanwege het feit dat hij daar geen kamer kon vinden en bij mijn tante op een tochtige zolder heeft gelogeerd waar hij niet rechtop kon staan, en dat was geen pretje.

Hij zou mij - en jou, lieve lezer! - eeuwig dankbaar zijn als ik hem aan een kamer zou kunnen helpen, wellicht via-via. Ik zit wel altijd op te scheppen over mijn enorme sociale netwerk, maar nu moet ik me bewijzen! Tijdelijk, klein, duur, in een buitenwijk etc. zijn geen probleem, alles is beter dan elke dag drie uur in de trein zitten of bij z'n grote zus in Utrecht logeren. Als je iets weet, hoor ik het graag!

Mijn lief is de beste. Hij maakt me blij en gelukkig en hij kan zélfs over de toekomst praten. En die toekomst, ja, die zie ik wel zitten: als alles meezit, gaan we komen najaar samenwonen in mijn kleine maar fijne huisje in Overvecht-Zuid.

Het enige wolkje in deze strakblauwe lucht is dat mijn fijne samenwoontijd met Floor in ons groen-met-roze fantastische-mooie-succesvolle-vrouwen-huis nu ten einde komt. Aan wie moet ik nu schoenen-advies vragen?

Zaterdag begon mijn iBook te panieken. "Raaaah!" deed hij, "opnieuw opstarten! Opnieuw opstarten!" Dus dat deed ik braaf. Hij was echter nog niet klaar met panieken, want nog voordat ik klaar was met inloggen, ging hij weer zo van "Neee! Niet goed! Nog een keer opnieuw opstarten!" Gelukkig liet hij me toen wel opnieuw opstarten en inloggen. De panieklog zei "Uncorrectable machine check!" en ik zei "Oei, dat klinkt niet zo best." Toen kon ik gelukkig wel even de aflevering van Six Feet Under afkijken. Daarna raakte mijn computer toch weer in paniek en deed hij nog een paar keer "Whelp! Start mij maar weer opnieuw op!" Ik liet 'm dus maar even met rust en vermaakte me ondertussen prima met mijn piano. (Als het zo doorgaat, word ik Echt Heel Goed.)

Toen het zondag nog een paar keer gebeurde en maar niet over ging, raadpleegde ik gisteravond even mijn grote wijze vriend Google, en die vertelde me: "Dat is waarschijnlijk iets met je AirPort." Dat is de draadloze internetkaart van een iBook. Die zette ik dus uit, en jawel, toen bleef m'n iBook gewoon rustig werken. Totdat ik als test weer even mijn AirPort aanzette en mijn iBook binnen een paar minuten weer in paniek raakte. "Rustig maar," zei ik, "ik zal eens even kijken of alles goed zit aan de binnenkant", en ik schroefde het metalen plaatje onder het toetsenbord eraf. Ook zonder extra stokje RAM raakte mijn iBook nog in paniek toen ik de AirPort weer aanzette. De diagnose is duidelijk.

Ik denk eigenlijk dat het komt omdat mijn iBook een beetje jaloers is op mijn piano. Hij is nu niet meer het duurste apparaat in mijn leven, en ik heb wel sinds afgelopen donderdagavond heel erg veel tijd met m'n piano doorgebracht, ten koste van m'n laptopje. Niet zo gek dus. En het werkt wel, die paniekaanvallen: gisteravond heb ik weer even veel tijd besteed aan m'n iBook, inclusief de fysieke aandacht van een paar keer open- en dichtschroeven. Maar ja, hoe los ik dat nu op? Ik ga vanavond eens even aan m'n AirPort rommelen, zodra ik weet waar die zit (niet bovenop m'n RAM dus, zoals Nils dacht). En dan maar hopen dat het goedkomt. Want ondanks m'n fantastische nieuwe piano is mijn iBook me toch wel heel erg dierbaar.

"She unchained and unbolted and unlocked and when the door was open she sprang across the step with one bound, and there she was standing on the grass, which seemed to have turned green, and with the sun pouring down on her and warm sweet wafts about her and the fluting and twittering and singing coming from every bush and tree. She clasped her hands for pure joy and looked up in the sky and it was so blue and pink and pearly and white and flooded with springtime light that she felt as if she must flute and sing aloud herself and knew that thrushes and robins and skylarks could not possibly help it."

- The Secret Garden, F.H. Burnett

Uit de categorie kamp-euforie heb ik weer een nieuwe: IK-euforie, en met IK bedoel ik dan Interdisciplinary College, eens per jaar een week lang in een soort kampruimte in Günne, Duitsland. Het geheim van zo'n euforie is de combinatie van slaapgebrek met een bijzondere sfeer en veel gezelligheid. Günne is maar drie uur rijden van Utrecht, maar wel echt buitenland en echt een andere wereld. Met het fantastische weer en mountainbikes van €1,50 per uur is het echt onweerstaanbaar om het prachtige meer rond te rijden en ondertussen foto's te maken en af en toe even van het uitzicht te genieten. Heuveltje op, heuveltje af, brug over, prachtige zonsondergang - en zo doe je opeens twee uur over een tochtje van 16km en is het alweer tijd voor het avondeten.

Een van de hoogtepunten was toch echt wel dat ik het Duitse team naar de semi-overwinning heb geleid door ze Dromen Zijn Bedrog te leren voor de Duitsers vs. buitenlanders zing-competitie op de bonte avond. Het is traditie dat de buitenlanders dan een Duits liedje zingen en de Duitsers een niet-Duits liedje, en dat op basis van het applaus van de toeschouwers het niet-Duitse team dan altijd wint. Ik werd gerecruteerd als repetitor/pianist, en voor het eerst in de geschiedenis van IK hebben de Duitsers niet verloren maar gelijk gespeeld! Niet de slechtste manier om jezelf te profileren, dacht ik zo :) Ik werd de rest van de tijd nog gebombardeerd met hun favoriete Nederlandse woorden: 'gezicht', 'schijnen' en 'uit' (waarvan de uitspraak buitengewoon lastig voor ze was).

Mooi ook dat het van vrijdag tot vrijdag duurt, want je hebt echt wel een weekend nodig om te herstellen. Maar ja, dat krijg je van interessante lectures om 9 uur 's ochtends waar je dus écht heen wilt, gecombineerd met gezelligheid in de bar tot de vroege uurtjes. In die bar is het goed toeven: goedkope drank en goede gesprekken, uiteenlopend van wetenschappelijk verantwoorde verhandelingen tot heel persoonlijke gesprekken over relaties en dromen. Ja, zoals op elke conferentie en summer school is het altijd weer bijzonder hoe wetenschap zich in alle hoeken en gaten manifesteert en zich vermengt met de rest van de beleving. Tijdens de lectures ging het over de bar, in de bar ging het over de lectures. Waarom graven Duitsers kuilen op het strand? Om zich embedded te voelen in hun omgeving, want Nederland is in vergelijking met Duitsland zo plat. Hoe zit het met de fenomenologische eigenschappen van dronkenschap, is het een temporary suspension of consciousness en is dat dan embodiedness level 2 of 3? En constante grappen over out-of-body experiences, zoals bij het ruilen van nametags (want je nametag kwijtraken is eigenlijk ook een soort disembodiment).

En zo kan ik nog eindeloos doorgaan met het beschrijven van onvergetelijke belevenissen. Gistermiddag in de auto bij drie andere Nederlanders was er geen betere manier om de sfeer te beschrijven dan de uitdrukking 'moe maar voldaan'. Naast een flinke dosis slaapgebrek ook enigszins beschadigd door al die potjes waterball in het zwembad (blauwe plekken, spierpijn), maar blij en tevreden. Ik was niet de enige die dit veruit de leukste wetenschappelijke ervaring (uit de categorie conferenties en summer schools) van z'n carrière vond. En als ik de reguliere bezoekers mag geloven, mensen die sinds hun eerste IK-bezoek als promovendus eigenlijk nooit meer zijn weggegaan en nu organisator of lecturer zijn, gaat dat ook niet meer over. Ja, het IK-virus is bij mij ook toegeslagen. Volgend jaar weer!

Ik heb gesport! Echt gesport! Gefitnesst zelfs, met van die apparaten met hendels en pedalen en zitjes en gewichten en computertjes met knopjes en piepjes. En het was nog niet eens zo stom. Misschien komt dat nog. Maar voor iemand die helemaal niet van sporten houdt is fitness eigenlijk best ideaal: gewoon zonder fratsen heel gericht aan je conditie of vetverbranding of bepaalde spiergroepen werken. Voor mij heel ideaal, ik heb namelijk geen balgevoel, geen evenwicht, geen conditie, geen motivatie, bij teamsporten ben ik altijd de slechtste... Hopeloos.

Maar op zo'n apparaat staan en doen wat er op het plaatje staat, terwijl je een survivalprogramma op Discovery kijkt met een iPod in je oren, valt eigenlijk heel erg mee. Twee keer per week is het plan, samen met collega's. En dat is wel nodig: ik had vandaag al geen zin, het is ook allemaal zo'n gedoe. Moet je helemaal naar Olympos fietsen, omkleden, vermoeiende dingen doen, douchen, omkleden, terugfietsen, pff.

Maar eigenlijk was het dus best, soort van, redelijk, een klein beetje... leuk. Woh!

Nieuwe remplaat: €15
Nieuwe remkabel voor: €6,75
Nieuwe remkabel achter: €5,40
Werkloon fietsenmaker: €25
Twee dagen met de bus: €6

Minder levensgevaarlijke verkeerssituaties: onbetaalbaar

Vier landen in de afgelopen vier dagen. Vijf landen in de afgelopen vier weken. Negen landen in de afgelopen vier maanden. Mijn leven is werkelijk één groot reisfestijn geworden. Leuk? Ja! Rustig? Neuh. Ik voel me een beetje "liefs uit Londen". Ik had maandagavond laat, na terugkomst van Sparklehorse, per ongeluk de wekker een uur te laat gezet, waardoor ik gisterochtend een kwartier voor vertrek van de trein die ik wilde nemen pas wakker werd. Gelukkig heb ik in alles een recordtijd afgehandeld en stond ik 25 minuten (!) nadat ik mijn wekker uitzette klaar op spoor 4 richting Schiphol (zelfs een kwartier voor vertrek van de volgende trein) en kwam het allemaal goed.

Mijn flickr kan het allemaal niet meer bijhouden. De helft van de foto's van Antwerpen staat er nog niet eens op en ik heb alweer honderden foto's uit Duitsland en Polen klaarliggen. Deze reis naar Spanje is ook een work in progress: gistermiddag had ik zes uur wachttijd tussen de aankomst van mijn vliegtuig en het vertrek van de 'conference bus'. Ik nam dus de metro naar het centrum en ging een paar uur verdwalen in Madrid. Heerlijk! De leukste foto's komen waarschijnlijk, eh, zo rond december wel op flickr...

(Maar eerst straks een presentatie geven!)

Al vanaf ik 'm kreeg had mijn iBook een soort van lichte plekken in het midden van het scherm. Eerst dacht ik dat het misschien nog wel overging, daarna was ik er eigenlijk zo aan gewend dat ik het niet eens meer zag. Maar nu had ik opeens ook een dode pixel, en m'n linker-iPod-oordopje was kapot, én ik had nog tien dagen garantie over: hoog tijd om even langs A Mac te gaan! Wat een verademing dat sommige winkels wél snappen dat grote mensen overdag moeten werken: A Mac is gewoon tot zeven uur open.
Afijn. Het goede nieuws is: alles wordt gefixt, zelfs de dode pixel valt gewoon binnen de garantie. Het slechte nieuws: ik moet een week zonder iBook, of langer als het scherm vervangen moet worden. Hij is pas een paar uur weg, en ik mis 'm nu al! Heel erg. Ik mis exposé, ik mis de makkelijke manier om letters met accenten te typen, ik mis m'n widgets, ik mis de makkelijke volumeknoppen op het toetsenbord, de fijne manier waarop programma's werken, de handige standaard appeltje-komma voor instellingen, etcetera. Ik mis zelfs het suffe appeltje op het toetsenbord.

Ooit dacht ik dat ik écht nooit een 'Mac person' zou worden. Een maand later kocht ik een iBook, en nu, iets meer dan een jaar later, heb ik mijn dierbare appeltje met pijn in m'n hart achtergelaten bij de winkel. Jaja, hoe mensen veranderen...

(God, wat ben ik toch een aansteller he)

Zou dit wat voor mij zijn?

Ik was nog wel zo enthousiast over m'n kamertje op de University of Hertfordshire. Werkelijk een minuscuul kamertje, maar wél met een eigen mini-badkamertje, mini-koelkast, internetaansluiting, (drie!) zachte handdoeken, mini-toilettasje met shampoo, douchegel, zeepje en badmuts (!), waterkokertje, dienblad met thee- en koffietoebehoren (incl. elke dag weer een ander voorverpakt koekje!), bed, kast en groot bureau - en dat alles op niet veel meer dan 12 m². Maar sinds vanmiddag stinkt het een beetje, en ik kan niet zo goed thuisbrengen waarnaar en waarom. Misschien omdat ik de stekker van de koelkast eruit had getrokken omdat ik vannacht niet kon slapen? Maar nu zit ie er al uren weer in en heb ik ook al uren de deur van de badkamer open staan met de ventilatie aan. Anyhoo: boe.

Verder vermaak ik me hier prima hoor: je (of beter gezegd: de universiteit) betaalt er dan ook wel flink voor (incl. vliegticket e.d. zo'n €900 voor een conferentie van 3 dagen) maar daar krijg je dan wel zo'n tof kamertje voor, en daarnaast ook nog een lelijke laptoptas met het logo van de conferentie, 800 pagina's aan conference proceedings (is ook geen pretje, die moet ik dus wel weer mee naar huis sjouwen), vet luxe eten, etc. etc., oja, en natuurlijk de praatjes van de conferentie.

Desalniettemin val ik inmiddels werkelijk om van de slaap. Ligt het er wellicht aan dat het vliegtuig gister een uur vertraging had door een 'incident' op Londen Luton en dat we nog maar nét de laatste bus naar de campus konden halen en dat ik dus pas om een uur of 1 in m'n bed lag maar wel om half 8 al op moest? Of is het toch een jetlag? ;) Oorzaak daargelaten is het bedtijd voor kleine meisjes zoals ik. Trusten kinders!

Was ik net van plan om een poëtisch stukje te gaan schrijven over hoe tenenkrommend akelig Torremolinos is (en hoe bizar veel Nederlandse café's er zijn, en hoe veel slecht geklede en/of lelijke mensen ook), en hoe fantastisch romantisch het is om bij maanlicht langs het strand te lopen terwijl de zee langs je voeten spoelt (het enige dat miste was m'n vriendje om samen romantisch mee te zijn), wordt vervolgens m'n portemonnee gejat in de metro en lees ik op de Volkskrant online dat al het vliegverkeer in de war is vanwege terroristische crap op Heathrow. En dat zijn natuurlijk veel indrukwekkendere verhalen om op lj te posten...

(Spanning! Sensatie! Zat er echt niks belangrijkers in de portemonnee dan inmiddels reeds geblokkeerde pasjes, wat contant geld en een verlopen studentenkaart? En kom ik ooit nog thuis, ondanks de vliegverkeerchaos? Stay tuned, bla bla bla)