| Nieske ( @ 2006-05-31 14:52:00 |
stukje boek
De zon stond laag toen ik naar de auto van mijn schoonvader liep. Ik had gehoopt dat Dioudi er zou zijn, maar ze was er niet. Ik vroeg niet waar ze was. Ik ben een man, ik heb mijn trots.
Schoonvader stapte voorin, ik nam de stoel naast hem. Hij zei niets, startte de motor en we reden weg. Ik wilde met hem praten, maar zijn zwijgen was onverbiddelijk. De zon ging onder met de kleuren van een vrouwenpruik, het werd donker, zo donker. Schoonvader deed het licht van de auto niet aan.
We stopten bij Kilometer 16. Hier splitste de weg zich. De ene weg ging naar het noorden, de andere naar het westen. Een plek waar bussen stoppen, mensen een hapje eten. Langs de weg is een markt ontstaan, met achter de marktkramen lage huisjes.
Ik liep achter mijn schoonvader aan. Hij zei niet waar hij heenging, liep een meter of vijf voor me uit, de donkere stegen in. Ik volgde.
Hij klopte aan op een deur van golfplaat. Binnen zat een man met een brede glimlach in een gestreept overhemd met zweetplekken onder de oksels. Ik had nog nooit een overhemd gezien dat zo glom. Het zag eruit als een voetbalshirt, maar het was een overhemd.
'Kom binnen, heren.'
We verlieten het huis door een deur aan de andere kant. We liepen naar een leeg voetbalveld. Daar stonden de anderen te wachten. Zwijgende mannen. In hun ogen zag ik de spanning. We gingen naar Europa. Ik dacht aan de dingen die Jojo gezegd had. Zouden al deze sterke mannen opgegeten worden door het monster Europa? Nee, wij zouden het maken. De een als voetballer, de ander in de handel, de derde zou een rijke vrouw trouwen, en wij zouden het redden.
De klep van de vrachtwagen werd neergelaten en de eersten stapten in. Ik wilde afscheid nemen van mijn schoonvader, maar hij had zich al omgedraaid. Ik bleef achter met het gevoel dat hij boos was.
Ik heb niets misdaan. Ik ben altijd trouw geweest aan zijn dochter. Zelfs nu ik een andere vrouw heb, ben ik trouw.
De vrachtwagen maakte een zwaar, brommend geluid, dat vanuit het binnenste van de aarde leek te komen. De houten plaat waarop wij zaten trilde. Toen zette de wagen zich in beweging.
Dit is fragment nummer 154 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.
De zon stond laag toen ik naar de auto van mijn schoonvader liep. Ik had gehoopt dat Dioudi er zou zijn, maar ze was er niet. Ik vroeg niet waar ze was. Ik ben een man, ik heb mijn trots.
Schoonvader stapte voorin, ik nam de stoel naast hem. Hij zei niets, startte de motor en we reden weg. Ik wilde met hem praten, maar zijn zwijgen was onverbiddelijk. De zon ging onder met de kleuren van een vrouwenpruik, het werd donker, zo donker. Schoonvader deed het licht van de auto niet aan.
We stopten bij Kilometer 16. Hier splitste de weg zich. De ene weg ging naar het noorden, de andere naar het westen. Een plek waar bussen stoppen, mensen een hapje eten. Langs de weg is een markt ontstaan, met achter de marktkramen lage huisjes.
Ik liep achter mijn schoonvader aan. Hij zei niet waar hij heenging, liep een meter of vijf voor me uit, de donkere stegen in. Ik volgde.
Hij klopte aan op een deur van golfplaat. Binnen zat een man met een brede glimlach in een gestreept overhemd met zweetplekken onder de oksels. Ik had nog nooit een overhemd gezien dat zo glom. Het zag eruit als een voetbalshirt, maar het was een overhemd.
'Kom binnen, heren.'
We verlieten het huis door een deur aan de andere kant. We liepen naar een leeg voetbalveld. Daar stonden de anderen te wachten. Zwijgende mannen. In hun ogen zag ik de spanning. We gingen naar Europa. Ik dacht aan de dingen die Jojo gezegd had. Zouden al deze sterke mannen opgegeten worden door het monster Europa? Nee, wij zouden het maken. De een als voetballer, de ander in de handel, de derde zou een rijke vrouw trouwen, en wij zouden het redden.
De klep van de vrachtwagen werd neergelaten en de eersten stapten in. Ik wilde afscheid nemen van mijn schoonvader, maar hij had zich al omgedraaid. Ik bleef achter met het gevoel dat hij boos was.
Ik heb niets misdaan. Ik ben altijd trouw geweest aan zijn dochter. Zelfs nu ik een andere vrouw heb, ben ik trouw.
De vrachtwagen maakte een zwaar, brommend geluid, dat vanuit het binnenste van de aarde leek te komen. De houten plaat waarop wij zaten trilde. Toen zette de wagen zich in beweging.
Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>