Current mood:	still tired but happy
Current music:	The Postal Service - Natural Anthem
Entry tags:	dagboek, reizen, werk

IK2007
Uit de categorie kamp-euforie heb ik weer een nieuwe: IK-euforie, en met IK bedoel ik dan Interdisciplinary College, eens per jaar een week lang in een soort kampruimte in Günne, Duitsland. Het geheim van zo'n euforie is de combinatie van slaapgebrek met een bijzondere sfeer en veel gezelligheid. Günne is maar drie uur rijden van Utrecht, maar wel echt buitenland en echt een andere wereld. Met het fantastische weer en mountainbikes van €1,50 per uur is het echt onweerstaanbaar om het prachtige meer rond te rijden en ondertussen foto's te maken en af en toe even van het uitzicht te genieten. Heuveltje op, heuveltje af, brug over, prachtige zonsondergang - en zo doe je opeens twee uur over een tochtje van 16km en is het alweer tijd voor het avondeten.

Een van de hoogtepunten was toch echt wel dat ik het Duitse team naar de semi-overwinning heb geleid door ze Dromen Zijn Bedrog te leren voor de Duitsers vs. buitenlanders zing-competitie op de bonte avond. Het is traditie dat de buitenlanders dan een Duits liedje zingen en de Duitsers een niet-Duits liedje, en dat op basis van het applaus van de toeschouwers het niet-Duitse team dan altijd wint. Ik werd gerecruteerd als repetitor/pianist, en voor het eerst in de geschiedenis van IK hebben de Duitsers niet verloren maar gelijk gespeeld! Niet de slechtste manier om jezelf te profileren, dacht ik zo :) Ik werd de rest van de tijd nog gebombardeerd met hun favoriete Nederlandse woorden: 'gezicht', 'schijnen' en 'uit' (waarvan de uitspraak buitengewoon lastig voor ze was).

Mooi ook dat het van vrijdag tot vrijdag duurt, want je hebt echt wel een weekend nodig om te herstellen. Maar ja, dat krijg je van interessante lectures om 9 uur 's ochtends waar je dus écht heen wilt, gecombineerd met gezelligheid in de bar tot de vroege uurtjes. In die bar is het goed toeven: goedkope drank en goede gesprekken, uiteenlopend van wetenschappelijk verantwoorde verhandelingen tot heel persoonlijke gesprekken over relaties en dromen. Ja, zoals op elke conferentie en summer school is het altijd weer bijzonder hoe wetenschap zich in alle hoeken en gaten manifesteert en zich vermengt met de rest van de beleving. Tijdens de lectures ging het over de bar, in de bar ging het over de lectures. Waarom graven Duitsers kuilen op het strand? Om zich embedded te voelen in hun omgeving, want Nederland is in vergelijking met Duitsland zo plat. Hoe zit het met de fenomenologische eigenschappen van dronkenschap, is het een temporary suspension of consciousness en is dat dan embodiedness level 2 of 3? En constante grappen over out-of-body experiences, zoals bij het ruilen van nametags (want je nametag kwijtraken is eigenlijk ook een soort disembodiment).

En zo kan ik nog eindeloos doorgaan met het beschrijven van onvergetelijke belevenissen. Gistermiddag in de auto bij drie andere Nederlanders was er geen betere manier om de sfeer te beschrijven dan de uitdrukking 'moe maar voldaan'. Naast een flinke dosis slaapgebrek ook enigszins beschadigd door al die potjes waterball in het zwembad (blauwe plekken, spierpijn), maar blij en tevreden. Ik was niet de enige die dit veruit de leukste wetenschappelijke ervaring (uit de categorie conferenties en summer schools) van z'n carrière vond. En als ik de reguliere bezoekers mag geloven, mensen die sinds hun eerste IK-bezoek als promovendus eigenlijk nooit meer zijn weggegaan en nu organisator of lecturer zijn, gaat dat ook niet meer over. Ja, het IK-virus is bij mij ook toegeslagen. Volgend jaar weer!