The Sphinx once challenged a particularly tasty-looking student of language to solve the riddle: "How is saying 'My toe is turning blue,' as a request to get off my toe, similar to slamming a door in someone's face?" The poor student stammered that in both cases, when the agents are trying to communicate something, they have analogous intentions. "Yes indeed" countered the Sphinx, "but what are those intentions?" Hearing no reply, the monster promptly devoured the poor student and sat back smugly to wait for the next oral exam.
(Cohen & Perrault, Elements of a Plan-Based Theory of Speech Acts, 1979)

Ik weet niet of ze high waren (jaren '70 he), maar ik heb in ieder geval nog nooit zo'n gekke openings-alinea gelezen. Lieve lezer, punten voor het goede antwoord, je wordt niet opgegeten voor een verkeerde gok en ik zal aan het eind van de middag het antwoord posten :)

Het is heel gek om een roman te lezen als je ongeveer veertig uur per week besteedt aan het formeel bekijken van taalgebruik. Ik betrapte mezelf gister tijdens het lezen van The History of Love steeds op gedachtes als: "Hee, wat grappig, twee syntactisch gelijkvormige zinnen en vervolgens een derde die erop lijkt maar waarin opeens ellipsis toegepast is!"

Zucht.

Misschien moet ik vaker oefenen in het lezen van proza...

In een artikel dat ik nu aan het lezen ben, wordt even ingezoomd op het fenomeen ironie. Het is nog een verbazingwekkend lastige zaak. Als ik nu, op dit moment, zeg:

"Wat is het weer lekker weer vandaag!"

snappen jullie allemaal dat ik dat ironisch bedoel. Maar als ik dat afgelopen weekend had gezegd, had ik het natuurlijk wél oprecht gemeend, want toen was het ook daadwerkelijk lekker weer. Daar zit een interessante aanwijzing in: als het dus geen lekker weer is, terwijl ik zeg van wel, kun je dat redelijk veilig interpreteren als ironisch.

Hoewel? Stel dat ik een zonne-allergie heb en niet goed tegen warmte kan? Dan had ik bovenstaande uitspraak wél gemeend. Okee, hier is een nieuwe definitie: los van wat jij vindt van de situatie, als jij weet dat ik iets zeg wat voor mij niet waar is, is het ironie.

Maar wat is dan het verschil tussen ironie en liegen? Dit is een ingewikkelde, dus let op: stel dat ik een vriendin aan de telefoon heb die op vakantie is buiten Nederland. Ik denk dat ze niet weet wat voor weer het is in Nederland, maar ze heeft toevallig net een internationaal weerbericht gezien. Als ik dan zeg dat het lekker weer is, terwijl we eigenlijk allebei weten dat dat niet zo is, maar ik ondertussen niet weet dat zij dat weet, is dat toch gewoon een kwestie van liegen en niet van ironie.

Okee, hier is een nieuwe: als jij en ik allebei weten dat ik het feitelijk geen lekker weer vind - en ook van elkaar weten dat we dat weten - heb ik een succesvolle ironische uitspraak gedaan.

Maar wat is dan het verschil tussen ironie en een toneelstukje?

Tja. Zelfs de experts zijn er nog niet helemaal uit.

Airenti, G., Bara, B.G., Colombetti, M. Failures, exploitations and deceits in communication, 1993.
Sperber, D. and Wilson, D. Relevance, 1986.
Morgan, J. Comments on Jones and on Perrault, 1990.

Ik vond op internet een interessante lijst met een soort algemene regels voor als je (boven de) 25 bent. Ik werd er eerst een beetje opstandig van (want waarom zou je nou opeens volwassen moeten zijn op je 25e), maar eigenlijk zit er best wel wat in. Dingen als: het is niet cool meer om te kotsen van de alcohol. Zorg ervoor dat je minstens één setje echt nette kleren hebt (voor bruiloften, begrafenissen etc). Wees op tijd. Ik hou me niet helemaal aan sommige dingen op de lijst (vooral "vertel niet iedereen al je bizarre dromen"), maar het is zeker interessant om te lezen.

Ik had eigenlijk nog een paar extra regels bedacht, zoals "Leer spellen en schrijven", "Trek je eigen plan", "Knip die vieze staart / dreads af", "Gooi t-shirts met gaten / hello kitty weg", "Doe niet moeilijk over een paar euro", "Serveer mensen geen hoofdpijnwijn en euroshopperbier op feestjes". Maar ik realiseerde me tijdens het schrijven van deze post dat eigenlijk alle regels zo ongeveer samen te vatten zijn tot drie hoofdprincipes:

Regel A: Geef toe dat je volwassen wordt. Dit is zo ongeveer het moment waarop de anti-volwassenheids-air een beetje sneu begint te worden.
Regel B: Neem verantwoordelijkheid. Neem initiatief. Loop niet achter de groep aan. Maar ook: stop met smoezen verzinnen.
Regel C: Wees je bewust van hoe je overkomt. Van "verzorg jezelf" tot "observeer en respecteer de mores van de groep".

Ben je het niet eens met mijn regels? Of de regels van 25 and up? Heb je toevoegingen? Graag! Discuss in the comments.

Nog even een klein vervolg op m'n vorige post: dat hele "verkouden schmerkouden"-ding blijkt een heel taalkundig fenomeen te zijn met een officiële naam! Het wordt vooral gebruik in urban northeastern American English en het heet shm-reduplication:

a form of reduplication in which the original word or its first syllable (the base) is repeated with the copy (the reduplicant) beginning with shm- (sometimes schm-), pronounced [ʃm]. The construction is generally used to indicate irony, derision or scepticism with respect to comments about the discussed object.

Nou, weet je wat ik daarvan zeg? Shm-reduplication shm-shmeduplication! Nee wacht, zo werkt het dus niet. Het hele gebeuren heeft namelijk ook uitzonderingen:

- Some speakers target the stressed syllable rather than the first syllable (incredible inshmedible); a subset of these do not copy base material preceding the stressed syllable (incredible shmedible; cf. Spitzer 1952).
- Shm-reduplication is generally avoided or altered with words that already begin with shm-; for instance, schmuck does not yield the expected *schmuck schmuck, but rather total avoidance or mutation of the shm- (giving forms like schmuck shluck, schmuck fluck, and so on).

Ik vind het echt geweldig. (En verder: taalkunde-nerd, schmaalkunde-schmerd!)

Ik heb me al vaker verbaasd hoe medelijdend Amerikanen reageren als je zegt dat je verkouden bent. Ooh, jeetje wat verschrikkelijk toch, beterschap hoor, moet je eigenlijk niet thuisblijven dan. Natuurlijk is het vervelend en het hangt ook nogal af van hoe heftig het is, maar ik kan persoonlijk eigenlijk altijd nog wel prima functioneren, zolang er genoeg zakdoekjes binnen handbereik zijn. Als echte wetenschapper bedacht ik me gister dat ik maar eens een mini-onderzoekje zou gaan doen naar de beleving van verkoudheid door mensen uit Amerikaanse vs. Nederlandse cultuur. En ja hoor, meteen raak!

Uit het Engelse wikipedia-artikel over common cold:
"Although the disease is generally mild and self-limiting, patients with common colds often seek professional medical help, use over-the-counter drugs, and may miss school or work days. The annual cumulative societal cost of the common cold in developed countries is considerable in terms of money spent on remedies, and hours of lost productivity."

Uit de Nederlandse versie van het desbetreffende artikel:
"De patiënt is meestal niet bedlegerig en kan de dagelijkse activiteiten gewoon voortzetten. Een verkoudheid duurt meestal vijf tot zeven dagen, een enkele keer twee weken. Een verkoudheid is de meest voorkomende infectie bij mensen; er zijn gemiddeld 2 à 4 infecties per jaar bij volwassenen."

Ligt het nou aan mij of is dat een nogal verschillende invalshoek die eigenlijk wel klopt met mijn eerdere persoonlijke observaties? Grappig toch?

In het vliegtuig en in twee verschillende bioscopen heb ik tijdens mijn New York-reis in totaal vijf films gezien. Zo uiteenlopend van genre en kwaliteit dat ik maar even opschrijf wat ik ervan vind!

Bienvenu chez les Ch'tis - Luchtige Franse komedie over een man die overgeplaatst wordt naar een kantoor in het hoge noorden van Frankrijk. Zijn gezin denkt dat het daar verschrikkelijk is ("Je tenen vriezen eraf!"), maar uiteraard valt het allemaal mee en wonen er eigenlijk best vriendelijke mensen. Leuk, grappig en op sommige punten best wel ontroerend. (4/5)

The curious case of Benjamin Button - Mooi gemaakt, maar wel erg lang en langzaam. Wel interessant om alle tijdsbeelden zo langs te zien komen, maar het duurde maar en duurde maar! Misschien lag het aan het feit dat ik in een vliegtuig zat ofzo, maar ik werd er een beetje moe van en ik vond het eigenlijk gewoon niet zo'n boeiende film. (3/5)

Observe and report - Volgens een recensent bedoeld als een zwarte komedie, maar dat pakt niet helemaal goed uit. Het is eerder een scheld-en-geweld-komedie, en daar heb ik op zich niks tegen, maar dit was wel een van de mindere in z'n soort. Niet zo stom dat ik 'm niet kon uitzitten, en ik heb af en toe ook heus wel gelachen, maar zou 'm zeker niet aanraden. Dikke tegenvaller van de week. (2/5)

Un baiser s'il vous plaît - Zo charmant! Zo lief! Zo Frans! Ik moet nog steeds een beetje lachen als ik eraan denk. Een ontzettend lieve film over lieve mensen die het allemaal goed bedoelen maar de dingen een beetje onhandig aanpakken. Het is ook een heel mooie film om naar te kijken, de chemie vliegt door de kamer en alles is zo chique en Virginie Ledoyen is om op te eten zo charmant. Als je Amélie leuk vond, geniet je zeker ook van deze film. Absoluut een aanrader. (5/5)

Yes man - In de Jim-Carrey-trekt-gekke-bekken-categorie nog best een leuke film. Af en toe ergerde ik me een beetje aan Jim Carrey, maar Zooey Deschanel is een leuk popje en de hele film is verrassend vermakelijk. (3/5)

De Regel van Nieske luidt als volgt:

"Je doet altijd te veel inkopen voor een feestje, zelfs als je rekening houdt met de regel van Nieske."

Gister vierden we Sinterklaas met z'n negenen bij ons thuis. Ik had zowaar precies genoeg andijviestamppot gemaakt - niet te veel, niet te weinig - maar qua snoepgoed en drinken was ik toch weer iets te ambitieus geweest. Maar ja, négen mensen! Dat is ook best veel! Dan moet je toch een grote berg munchies inslaan. Bovendien kun je van Sinterklaassnoep maar beter te veel hebben dan te weinig, anders heb je op zes december spijt dat je driekwart jaar moet wachten voordat je weer aan de pepernoten kan.

Eigenlijk is het ook helemaal niet erg om lekkere dingen over te hebben: marsepeinaardappeltjes, chocolademunten, mandarijnen, chocolademelk en slagroom, pepernoten en chocoladekoekjes. Plus een paar flessen fris en wijn, maar daar hebben we het even niet over. Ik vermaak me wel dit weekend.

Tot slot de klapper van de avond: gister aan het begin van de avond hadden we één banketstaaf. Nu hebben we er drie!

Afgelopen weekend ontdekte ik Poladroid, een programmaatje waarmee je oud uitziende polaroids kan maken van digitale foto's. Ge-wel-dig. Je sleept je foto's ernaartoe en dan duurt het even voordat ze ontwikkeld zijn: net als bij een echte polaroid zie je langzaam de foto verschijnen. Je kunt zelfs wapperen (hoewel dat het proces volgens mij niet versnelt). En na tien plaatjes naar het programma te hebben gesleept, is de cartridge op en moet je het programma opnieuw opstarten...

Het is verslavend. Je blijft bezig. Na een tijdje kwam ik er steeds meer achter wat voor foto's zich lenen voor de Poladroid-behandeling: slordige foto's, onscherpe foto's, overbelichte foto's, lachende mensen, hippies, tijdloze beelden. Na een stuk of 140 Poladroids (!) voelde ik me echt alsof ik mijn schoenendoos met oude jeugdfoto's uit de jaren '70 had teruggevonden. Gister heb ik m'n mooiste, leukste en grappigste Poladroids uitgekozen en geupload. Hier vind je de hele set.

Ja. Madeira is voor bejaarden. En dat bedoel ik letterlijk. Je wordt hier omver gelopen door blije pensionado's, en dat is eigenlijk helemaal geen probleem. Het zijn ook wel leuke bejaarden. Geen paarse kleurspoelingen en steunkousen, maar zorgvuldig gekapte dames in linnen broekpakken. Geen blote bierbuiken, maar grijze heren in keurige polo's boven beige bandplooibroeken. Duidelijk een hogere inkomensklasse, en dat maakt het wel een bijzonder soort toeristisch eiland. Geen disco's en Hollandse kroegen, maar visrestaurants, wijn-winkels, een casino, een concertgebouw vol met keurige klassieke concerten, parken met de prachtigste bloemen, een kabelbaan naar 560 meter hoogte zodat je zonder enige moeite van het uitzicht kan genieten, en een haven vol zeilboten, jachten, motorbootjes en cruiseschepen, etc. (Okee, ze hebben dus ook geen H&M, maar daar kan ik wel mee leven.) En ze zijn zo heerlijk tech-savvy! Het mooiste is nog wel dat er op allerlei plekken gratis wifi is.

Het mooiste van de bejaarden is nog wel dat ze er allemaal zo gelukkig uitzien. Ik kan niet zo goed uitleggen waarom ik altijd zo blij en een beetje geëmotioneerd word van verliefde oudere stellen, maar het hele eiland loopt er vol mee. Hand in hand, allemaal. Ze zitten samen op terrasjes, ze flaneren samen over de boulevard, ze lachen samen, ze kijken samen naar de bloemen in de parkjes, ze zien eruit alsof ze het er prima naar hun zin hebben.

Lieve Nils, wil je samen met mij naar Madeira als we later oud zijn? (Kopen we een zeilbootje. Of een jacht. En dan lekker een gebakken visje eten op de kade. En op de boulevard even mail checken en een ijsje eten, of op het pleintje bij de kathedraal, onder het genot van een glaasje madeira en een honingcakeje. Goed plan?)

Het lijkt onmogelijk om een stukje te schrijven over IK 2008. Het hele concept van een week lang opgesloten zitten in pittoresk Günne met een paar ontzettend interessante mensen (en nog een stuk of tweehonderd anderen) vráágt natuurlijk om inside jokes. Dus verwijs ik maar naar het stukje van Anh, want ik had het niet beter kunnen zeggen.

(Korte samenvatting zonder inside jokes: verrassend genoeg was het nog leuker dan vorig jaar, wat mij van tevoren redelijk onmogelijk leek. Maar toch is het gelukt!)

Mensen schijnen te denken dat het leuk is, al dat reizen. Nou, het is anders helemaal geen pretje!

Afgelopen weekend was ik in de Ardennen met een groep collega's. Iemand verloor z'n autosleutels, we verdwaalden bijna in Luik, ik werd misselijk van de tumtummetjes, en dat was pas de heenreis. Later in het weekend zat ik helemaal onder de modder van het mountainbiken en onder de blauwe plekken van het paintballen. Het was potverdorie zo gezellig dat ik veel te weinig heb geslapen! Mede daardoor verloor ik aan het eind steeds vaker met Dalmuti, en er was ook geen chocola. En op de terugreis reden we bijna tegen een hert aan! Nee, leuk hoor, die natuur.

Nu ben ik net drie dagen thuis en morgenochtend ga ik alweer weg, naar Duitsland. En dan maar hopen dat het net zo leuk wordt als vorig jaar, want dat weet je natuurlijk nooit. Technisch gezien is het toch eigenlijk werken. En ik móet ook werken, er moeten dingen af, dus ik vrees dat ik nu ook een van die saaie mensen wordt die na het eten zegt: "Sorry, ik ga niet mee naar de bar, ik moet nog even werken..." Nouja, soms misschien. Maar met al die blauwe plekken kan ik toch niet echt mee gaan zwemmen, dan gaan mensen heel rare dingen van me denken.

Over een week kom ik terug uit Duitsland, en dan ben ik precies een dag thuis en dan vertrek ik alweer. Naar Italië. Leuk, denk je, maar een dag lang in een bus met 90 mensen is natuurlijk niet zo'n goede manier om uit te rusten van mijn vermoeiende week in Duitsland, laat staan het geven van concerten op drie opeenvolgende dagen in verschillende steden, met tussendoor dus nog reizen en sightseeën. En alsof we daarna in Florence dan kunnen uitrusten! Nee nee, er moet daar natuurlijk ook weer uitgebreid rondgelopen en geshopt worden. En om het af te maken nog een keer een dag in de bus terug.

Mopper mopper mopper... En in dezelfde trant: grr, mijn zelfgebakken brownies zijn nog te warm om te eten!

Voor iedereen die van schoenen houdt: ShoeTube, allerlei grappige schoenenfilmpjes, van gympen tot torenhoge stiletto's. Ze vergelijken $600 Prada's met $50 neppers. Ze geven hogehakkenlooples. Ook een leuke feature: the daily shoe. Maar het hoogtepunt was toch wel een dame in dit filmpje: "This is ridiculous. It's hard for me to admit, but I have shoes on pedestals in my house. [...] In my living room." Nou, wat ik erover te zeggen heb: whatsupshoetuuuuube!

Terry Winograd was pas 26 (!) toen hij een fantastisch boek schreef. Het was eigenlijk een journal paper (een artikel in een wetenschappelijk tijdschrift) maar het was zo lang (bijna 200 pagina's!) dat ze een heel nummer (!) van het tijdschrift hebben besteed aan alleen zijn artikel. Het gaat over een computerprogramma, SHRDLU, dat natuurlijke taal kan verstaan zelfs terugpraten en het is briljant, en best of all, het is gepubliceerd in 1972 (!). Een doorbraak in het vakgebied. Twintig jaar later was hij de promotor van Larry Page (!), een van de oprichters van Google.

Een onderzoekspartner van Winograd, Fernando Flores, is zijn carrière begonnen als minister van financiën van Chili (!), totdat Pinochet aan de macht kwam en 'm in de bak gooide (!). Drie jaar later wist Amnesty International 'm vrij te krijgen en toen is hij gevlucht naar Californië en toen maar briljante wetenschapper geworden (!). Vier jaar geleden heeft hij zich nog kandidaat gesteld voor het presidentschap van Chili (!), maar dat is uiteindelijk toch niet gelukt.

Wie durft er nu nog te zeggen dat wetenschappers saai zijn? Ha!

Het kost even een paar lessen, maar dan heb je ook wat: een probleemloze examenrit en zelfs een compliment van de examinator :)

Na een matige dag had ik er eigenlijk al helemaal geen zin meer in: kerstliedjes zingen op het Domplein. Het was koud, het sneeuwde, ik was moe, voelde me niet zo lekker, en een avond thuis zitten leek me eigenlijk ook wel weer eens fijn. Maar ik word eigenlijk altijd wel blij van gekke en interessante dingen doen, dus na mijn rijles haastte ik me om zes uur toch door de sneeuw naar het conservatorium om daar te oefenen.

Een uur later vertrokken we met een groepje van zo'n vijftien mensen de straat op met ons prachtige repertoire van zes meerstemmige kerstliedjes. Het was niet zo druk in de stad, ondanks het feit dat het de koopavond voor kerst was, maar ja, het was dan ook best koud en donker. Wat dat betreft waren we ook gek: wie gaat er nou voor een ondankbaar winkelend publiek kerstliedjes staan zingen? Nouja, wij dus. En we hebben het geweten: we stonden te kleumen op de brug bij de Hema (opbrengst: €0), al lopend door de stad (opbrengst: €0), bij de roltrap in Hoog Catharijne (opbrengst: €0,75 en een dropje) en op de brug bij de Zakkendragerssteeg (opbrengst: €1 en een sigaret).

Toen waren we bevroren.

Janneke, Daniele en ik gingen toen toch maar even naar het USKO om de Johannes Passion mee te zingen. We warmden onszelf weer op en in de pauze deelden we een tosti (we waren helemaal vergeten avondeten te eten), maar voor het einde van de koorrepetitie glipten we er alweer tussenuit voor een onvergetelijke nachtelijke beklimming van de Domtoren. We zongen onze kerstliedjes nog een keer vanaf de rondgangen. We hielden onze oren dicht toen de grote kerkklok elf uur luidde. We glibberden over de gladde bevroren stenen. We bekeken de achterkant van de wijzerplaat. We improviseerden nog een paar kerstliedjes. Het was enigszins mistig, maar wel prachtig in het donker en in de sneeuw. IJzig koud, maar prachtig en surreëel. Wat een fantastische actie.

Ik herinner me nog vaag de tijd dat ik nog wel eens "google.nl" in mijn adresbalk typte. Wat ik inmiddels heb geleerd van mijn fijne browser Opera is het gebruik van adresbalk-zoekmachine. Google jij nog steeds door "google.nl" of zelfs "www.google.nl" in je adresbalk te typen, te wachten tot de pagina laadt, dan "interessante zoektekst" in het zoekveld te tikken en het proces af te maken door op enter te drukken of op de zoek-knop te klikken? Ik typ tegenwoordig "g interessante zoektekst" in mijn adresbalk en druk op enter. That's all. Makkelijk, toch?

Aan zoiets wen je al snel. Na een tijdje begon ik me te ergeren aan het intypen van "g wikipedia interessante zoektekst". Want ik zoek nogal vaak iets op op wikipedia. Dus ik ging eens uitzoeken hoe dat werkte met dat adresbalk-zoekgebeuren. Helemaal niet moeilijk! Ik gebruikte gewoon de Google-zoekopdracht als voorbeeld. Die z'n instructie ziet er als volgt uit:
http://www.google.com/search?q=%s&sourceid=opera&num=%i&ie=utf-8&oe=utf-8
En toevallig is dat precies hetzelfde als wat je krijgt als je iets zoekt via de google-homepage, met de zoekterm op de plaats van "%s". Dus ik ging eens uitgebreid experimenteren. Dit was het resultaat:

Wikipedia ("w"): http://en.wikipedia.org/wiki/Special:Search?search=%s&go=Go
Wikipedia Nederlands ("wn"): http://nl.wikipedia.org/wiki/Speciaal:Zoeken?search=%s&go=Artikel

Als je "w interessante zoektekst" of iets dergelijks intypt, zoek je op de Engelse wikipedia, en als je "wn interessante zoektekst" intypt, zoek je op de Nederlandse. Inmiddels heb ik YouTube er ook op dezelfde manier tussen gezet. Handig dus!

Maar vanavond heb ik het adresbalk-zoekparadigma tot een hoger niveau getild. Lieve mensen, je hoeft nooit meer een waardeloze vertaal-widget of een vervelend vertaalprogramma op te starten, laat staan te gebruiken! Behold our new translation overlords, die ook nog eens de superieure Google-vertaalpowers toepassen in plaats van een of ander waardeloos corpusje!

Translate English-Dutch ("ted"): http://translate.google.com/translate_t?text=%s&hl=en&langpair=en|nl
Translate Dutch-English ("tde"): http://translate.google.com/translate_t?text=%s&hl=en&langpair=nl|en

En je kunt natuurlijk zoveel van deze beestjes maken als je wilt. Dus inmiddels typ ik gewoon "tde zeem" als ik niet weet waar je ook alweer de autoruit mee schoonmaakt, en "ted staunch" als ik stiekem aan het valsspelen ben voor Free Rice. Heerlijk, die efficiëntie.

(We zijn inmiddels alweer een paar dagen thuis, maar voor de volledigheid hier nog het laatste deel van ons reisverhaal!)

We zijn in totaal drie dagen in Los Angeles geweest. We hebben de auto eigenlijk vooral bij het motel laten staan en veel met de metro gedaan, omdat er een metrostation vlakbij het motel was en parkeerplaatsen in de stad schaars en duur. We hebben gewandeld over Hollywood Blvd, door downtown LA en we hebben een middag op Santa Monica Beach gezeten. Het zeewater was koud, maar we konden gelukkig in de warme zon opdrogen. We hebben ook nog gegeten bij vrienden van een vriendin van Nils, leuk om een keer bij 'echte' Amerikanen thuis te zijn!

Vanuit Los Angeles namen we Highway 1, ook wel Pacific Coast Highway genoemd, die zijn naam eer aandoet en helemaal langs de kust naar het noorden loopt tot San Francisco. We hebben eindeloze witte stranden gezien en rotsige kliffen. Helaas nam de slingerende kustweg meer tijd in beslag dan we hadden verwacht en kwamen we pas halverwege de avond (in het donker) aan bij ons motel in het kustplaatsje Monterey. Gelukkig was er een soort winkelcentrum tegenover het motel waar we onze honger en moeheid konden stillen met meesterlijke pizza.

De dag daarna was het alweer tijd om de auto in te leveren. We vertrokken 's ochtends vanuit Monterey, bezochten nog even het hoofdkantoor van Apple in Cupertino om hippe Apple-goodies te kopen (aangezien we daar toch ongeveer langs kwamen) en kwamen helemaal volgens plan halverwege de middag in Berkeley aan. Met enige moeite konden we al onze spullen weer in onze koffers en tassen stouwen en namen we de BART naar San Francisco. In het hotel bleek dat onze online reservering vreemd genoeg niet doorgekomen was, maar gelukkig hadden ze nog een kamer voor ons.

Onze onderbroeken waren opeens op, dus de laatste dagen in San Francisco moesten we wel gaan winkelen: we plunderden de uitverkoopbakken bij de Macy's One Day Sale (soort van Drie Dwaze Dagen, maar dan op één dag), we bezochten alle hippe winkeltjes in Haight Street en kochten daar schoenen, een pet, t-shirts, cd's en een vest, en ik bespaarde heel veel geld op mijn nieuwe MacBook. We huurden fietsen om over de Golden Gate Bridge te fietsen, op een dag die druilerig begon maar al snel stralend zonnig werd. We bezochten alles waar we in de eerste dagen van onze vakantie niet aan toe kwamen.

En toen was het alweer tijd om te gaan. Helaas!

In Berkeley huurden we een auto, wat nog niet makkelijk was, want ik had geen rijbewijs en Nils geen creditcard, en ze hadden echt per se een rijbewijs en creditcard op dezelfde naam nodig. Gelukkig konden we het uiteindelijk met de manager oplossen en kregen we onze prachtige donkergrijze Chevrolet Malibu mee. Onderweg stopten we bij een gigantische supermarkt om wat voorraad in te slaan voor onderweg (water, mueslirepen, fruit, etc.)

Vanuit Berkeley zijn we lekker door de bergen gecrosst naar El Portal, net buiten Yosemite National Park. In El Portal sliepen we in een motel waar de douche ongeveer op okselhoogte zat (misschien zijn de mensen daar gewoon heel klein). Woensdag hebben we in Yosemite National Park doorgebracht: wandelen naar een waterval die in de herfst niet blijkt te bestaan (smeltwater vanuit de bergen is eind van de zomer op, en begint in de winter pas weer), en daarna nog een flinke wandeling een heel eind een berg op naar een waterval die wél werkte. Omdat Yosemite Valley tussen de bergen ligt, werd het vroeg donker, en na in het park een hapje gegeten te hebben en bijna verdwaald te zijn op een stikdonkere parkeerplaats, gingen we maar weer vroeg terug naar het motel.

Donderdagochtend zijn we vroeg opgestaan en zijn we via Tioga Pass Road, de weg die dwars door Yosemite loopt, richting Death Valley gereden. Een stukje buiten Death Valley, in Lone Pine, hadden we een motel gereserveerd. Lone Pine zelf stelt niet zoveel voor: er wonen 2000 mensen (en dat is dan nog een relatief grote stad in vergelijking met wat eromheen ligt), maar tegenover ons motel hadden ze ontzettend lekkere pizza, onder het motto "We toss 'em, they're awesome!" Omdat daar ook niks te beleven was, zijn we wederom vroeg gaan slapen.

Dat was ook handig omdat we vrijdag bij het krieken van de dag opstonden, zodat we zoveel mogelijk van Death Valley konden zien (want je wil natuurlijk niet in het donker daar verdwalen). We hebben wat gewandeld door Mosaic Canyon (gekleurde rotsen), langs de Sand Dunes gereden, naar Badwater (grote zoutvlakte, opgedroogd meer) gereden, langs Artists Drive (weer anders gekleurde rotsen) en een heel eind een berg op gereden naar Dante's View (berg met mooi uitzicht). Toen op weg naar Las Vegas, wat we helaas niet voor donker haalden, maar misschien was het uitzicht op de stad vanaf de snelweg daarom juist wel des te indrukwekkender.

We waren uiteindelijk rond etenstijd in Las Vegas, dus we wandelden even naar de Strip om wat te gaan eten. Wat een bizarre plek is dat! Het is net één grote uitgaansgelegenheid, iedereen loopt met z'n drankje en in z'n party-outfit over straat (de temperatuur was er dan ook wel naar) en er is allerlei muziek en shows op straat. We zijn wel even binnengelopen bij een paar casino's, maar ons er zelf maar niet aan gewaagd. Moe van een drukke dag zijn we ook vroeg weer naar bed gegaan.

Zaterdagochtend reden we nog een keer over de Strip heen zodat we alles nog 'ns bij daglicht konden bekijken en daarna reden we door naar de Hoover Dam, een uurtje rijden vanaf Vegas. Even kijken, even oversteken naar Arizona, een paar foto's maken, en weer on the road, want het was nog best een eindje naar Los Angeles, en omdat we de afgelopen dagen geen internet hadden gehad, hadden we daar nog geen motel gereserveerd. Gelukkig vonden we onderweg een paar foldertjes met kortingscoupons en had het derde motel waar we aankwamen nog wel een vrije kamer voor ons. Niet de goedkoopste, maar wel in Hollywood, vlakbij een metrostation, en met wireless internet :)